Peru dag 3: Lima – Pisco – Ica

Dag 3: Lima – Pisco – IcaVandaag verlaten we Lima al om 05:30. Vroeg, maar we hebben een druk programma. We rijden over de belangrijkste verbindingsweg van Chili, Peru en Equador langs de kust. Eigenlijk een soort Highway 1 dus.

Terwijl het langzaam licht wordt, merk ik dat er niet meer getoeterd wordt. Er wordt nog wel asociaal gereden, maar het is een stuk minder erg dan in Lima. Het zijn tolwegen, met gigantische reclameborden langs de weg. En met gigantisch bedoel ik ook echt gigantisch. New York zou er jaloers op zijn. 

We zien veel krottenwijken die lijken op de townships die we hebben gezien in Afrika. Er zijn zelfs winkels en “restaurants” die volledig zijn opgebouwd uit Coca Cola borden van hout. Coca Cola en 360 Energy Drink lijken de hoofdsponsor van de krottenwijken hier. 

Na een paar uur rijden, komen we langs Asia. Een lang, uitgestrekt gebied langs de oceaan waar alle rijke mensen uit Lima een “villa” hebben, eventueel met zwembad en speeltuin. Geen enkel huis in Peru is afgebouwd, want zolang een huis niet af is, hoef je geen belasting te betalen.  

Plotseling horen we een klap. De chauffeur zet de bus rustig langs de kant en checkt wat er aan de hand is. Een lekke band. Hij trekt zijn nette jasje uit en vervangt de band terwijl de groep even een luchtje schept. Daarna vervolgen we de reis naar Pisco.

Hier gaan we een boottocht doen met een speedboot. We zijn nog geen 5 minuten onderweg en we worden omringt door Dolfijnen! Wauw! Zelfs de gids is enthousiast want die zie je niet altijd. Zo mooi om te zien.

Een stuk verderop zien we een soort Nazca-tekening. Niemand weet de precieze betekenis of de oorspong, maar het is zeker indrukwekkend. 

We varen naar Islas Balastas, een aantal rotsen waar gigantisch veel vogels op zitten. Tussen de vogels zien we nog een paar pinguïns. Beneden liggen zeeleeuwen te chillen en poseren voor de foto’s. Alsof het zo geregistreerd is. Prachtig!

Bij terugkomst lunchen we met z’n allen en vervolgens we onze weg naar Ica.

Het hotel is super mooi, met een zwembad en een prachtige oase. We hebben alleen niet veel tijd om daarvan te genieten, want de volgende excursie staat alweer te wachten. Marjolein neemt nog even snel een duik in het zwembad, maar dan is het alweer tijd om te gaan. 

We gaan crossen met twee grote sandbuggies door de woestijn. De bestuurder straalt uit dat hij dit dagelijks doet en haalt de meeste gekke fratsen uit. Alsof we in een achtbaan zitten. Heel tof! Af en toe maken we tussenstops voor foto momenten, waar het uitzicht echt prachtig is. Ook stoppen we 3x om liggend op een sandboard gigantische zandbergen af te gaan. De eerste is al spannend, de tweede is veel hoger en bij de derde zie je in eerste instantie niet hoe diep het is. Echt heel erg tof!

We kijken vanaf een hoge zandduin naar de zonsondergang, voordat we op spectaculaire wijze manoeuvreren om terug te gaan naar het hotel, waar we na een snelle douche genieten van een heerlijk, groot avondmaal.

Wat een geweldige dag! Kan het nog beter? We gaan het morgen zien.

Peru dag 2: Lima

Om 08:00 gaat de wekker. Dit is uitslapen als je het met de rest van de reis vergelijkt hebben we begrepen. Vind ik niet erg, hoe langer de dagen, hoe meer je kunt doen. Maar ik voel me toch nog een beetje suf. Snel onder de, waarschijnlijk koude douche dan maar.

Gelukkig blijkt dat mee te vallen. Het water spuit uit de douchekop alsof het een hogedrukspuit is, maar warm is het wel.

Ik ben in ieder geval gelijk wakker.

We pakken onze rugzak is en begeven ons naar het ontbijt, dat bestaat uit een paar mini broodjes en wat drinken.

Ik lees verkeerd en tap warme melk. Vroeger vond ik dat lekker, maar nu drink ik het met braaknijgingen weg. Die fout maak ik deze vakantie niet nog een keer!

Na het ontbijt nemen we nog even snel wat geld op. Gister konden we maximaal 400 Nuevo Sol opnemen, wat op dit moment 106 euro is. Klinkt veel voor in dit land, maar met een excursie en een lunch en diner buiten de deur gaat het hard. Daarnaast betalen we hier touristenprijzen. Volgens mij ligt de gemiddelde prijs in het rest van het land lager.

Maar goed, vandaag nemen we dus nogmaals 400 Sol op, waarna we terug gaan naar het hotel voor de briefing.

Onze gids Daniël heeft een hoop te vertellen. Het belangrijkste wat ik heb onthouden is dat het soms lange dagen worden, dat we in de Colca Canyon waarschijnlijk al een beetje last kunnen krijgen van hoogte ziekte en dat het vanaf morgen een stuk warmer wordt qua gevoelstemperatuur, maar dat het vandaag in Lima, waar het overigens nooit regent, frisjes zal blijven. 

Op naar de City Tour! We lopen met Daniël zo’n 20 minuten Miraflora door. Dat is de toeristische wijk van Lima, gelegen aan de oceaan, waar ons hotel zich ook bevindt. Bij het Kennedypark of Park of Cats, dat vol met katten zit die gevoed worden door de locals, nemen we afscheid van onze tourgids die nog het één en ander moet regelen voor ons voor de rest van de trip.

We lunchen samen met een groot deel van de groep bij Café de la Paz, waar ik mijn eerste Peruviaanse biertjes proef. Een Lima Pale Ale en een IPA, die beide goed te drinken zijn. 

De tijd vliegt voorbij en voor we het weten is het alweer half 3. Tijd voor de City Tour met een open bus. Onze gids spreekt goed Engels, maar het begin van de Tour is niet heel indrukwekkend. Allemaal lelijke oude gebouwen, waar af en toe een mooi gebouw tussen is gebouwd. Vaak is dat een consulaat. Er zijn ook behoorlijk wat parken die ter ere van een belangrijk persoon of belangrijke gebeurtenis zijn aangelegd. Die zijn wel mooi, maar de bus rijdt er wel erg snel voorbij.

Eenmaal in het historische centrum aangekomen begint het echte werk. Veel grote en oude gebouwen die vaak van de overheid zijn. De meeste zijn wel redelijk vervallen en alles is behoorlijk vies. Logisch ook, want van de 31 miljoen inwoners die Peru telt, leven er 9 miljoen in Lima. Er rijden hier ontzettend veel auto’s en het is echt een mega chaos op de weg. Niemand laat elkaar voor, iedereen toetert, toetert, toetert. Overal wordt getoeterd. Als het licht op groen springt, als iemand geen voorrang krijgt maar wel voorrang neemt, als er een motorrijder tussendoor wil. Toeter, toeter, toeter, toeter, Peruaantje op de motorscooter.

We komen aan bij een kathedraal San Francisco, wat echt super mooi is. Het is helaas verboden om foto’s te maken. Klaagt men vaak over “de jeugd van tegenwoordig”, zijn het toch de oude mensen in de groep die iedere gelegenheid aangrijpen om stiekem foto’s te maken. Marjolein en ik houden ons netjes aan de regels, maar stiekem hoop ik dat de groep nog wat foto’s van deze kathedraal gaan delen.

We gaan nog even snel naar de kerk ernaast en dan terug naar de bus. De gids heeft niet veel meer te vertellen en we staan voornamelijk in de file. Het is zo’n chaos dat verkeersregelaars op ieder kruispunt de stoplichten overrulen, maar veel beter wordt het er niet door.

Op de eindlocatie aangekomen besluiten we met Richard, Poei en Kristien naar winkelcentrum Ocean View te gaan. Het is een aardig eindje lopen en inmiddels toch wat fris, dus ik koop een Peru-trui. Helaas hebben ze niets voor mijn lengte, maar voor vanavond is een te kleine trui okay. Niemand kent me hier toch.

Wanneer we arriveren bij het winkelcentrum hebben we een prachtig uitzicht over de oceaan. De Pacifische Oceaan, die we vorig jaar in Amerika ook hebben mogen bewonderen. We doen nog een biertje op een terrasje en halen bij allemaal verschillende tentjes wat te eten, om het gezamenlijk in de plaza op te peuzelen.

Het is inmiddels 20:30 en het wordt tijd dat we terug gaan naar het hotel. De weg is hier niet moeilijk te vinden, dus we doen dat redelijk snel, hoewel het in het totaal toch nog zo’n 40 minuutjes lopen is.

Morgen vertrekken we uit het hotel om 05:30. We gaan morgen een boottochtje maken en aan het einde van de dag crossen in een buggy door de woestijn. Ik heb er zin in!

Peru dag 1: Amsterdam – Lima

Jaaaa! We mogen weer! We gaan weer op vakantie.Om 03:45 gaat de wekker. Ik stap snel onder de douche om vervolgens in een roes 30 minuten lang voor me uit te staren. 04:30 staat Maaike klaar om ons naar Schiphol te brengen. Wat een topper is het toch!

Op naar Schiphol, op naar Madrid, op naar Peru!


Eenmaal aangekomen bij Schiphol zijn we de eerste die inchecken. Er valt dus nog genoeg te regelen, alleen een nooddeur stoeltje voor mijn lange slungel benen is niet meer te regelen voor de lange vlucht. Gelukkig kunnen we wel in de 2 persoons rij, dus zitten we niet tussen 2 anderen in.

De eerste vlucht naar Madrid gaat redelijk snel. We hebben drie uur voor de tweede vlucht, maar die vliegen voorbij. We moeten namelijk eerst nog met een soort metra naar een andere terminal om vervolgens nog een heel eind te lopen en nog even snel iets te eten. 

Het is pas 11:15, maar veel andere keus dan de Burger King is er niet, aangezien we 12:00 al moeten boarden. Uiteindelijk vliegen we pas om 13:30, na een half uurtje vertraging weg.

De vlucht is laaaaaang. Na drie afleveringen Modern Family en een dutje kijk ik hoopvol op mijn telefoon voor de tijd. Zijn we er al bijna? Maar helaas. We vliegen pas een paar uurtjes en moeten nog 9 uur! 

2 films (wel hele goede, namelijk Eddie The Eagle en Triple 7), spelletjes en een hoop korte dutjes later arriveren we om 18:00 lokale tijd dan eindelijk op Lima Airport. We moeten best lang wachten op onze koffers, maar vinden daarna snel onze gids, Daniël, die ons naar de rest van de groep stuurt.

De meeste namen zijn redelijk makkelijk te onthouden. We gaan op reis met Lange Koen met Lydewij, Mark en Agnes die we kennen van de vlucht naar Madrid, Erik en andere Marjolein, Kristien uit België en Lisette, Richard met een Aziatisch meisje (Poei?) met een moeilijke naam, Leen en iemand die zich niet heeft voorgesteld (Tova), Ingrid en Andries, Ineke en Joop en Linda en Guido uit Purmerend.

Na een busritje van drie kwartier komen we aan bij het hotel. We checken in, gaan nog even snel een kleine snack halen bij de KFC (we hadden de keuze tussen heel veel fastfood restaurants die zich om ons hotel bevonden) en dan naar bed. Het was een zware reis, maar tijdtechnisch is dit perfect voor het voorkomen van een Jet Lag.Morgen krijgen we de briefing en gaan we Lima zien. Het wordt ook één van de weinige dagen dat we tot 08:00 kunnen slapen. Op naar bed dan maar.

Haat aan de Selfie Stick

De Selfie Stick. Aan het begin van mijn reis naar Amerika dacht ik nog dat het leuk zou zijn om een Selfie Stick te kopen. Ondanks dat het tegen al mijn principes in ging, leek het me wel tof om later in de vakantie vanuit de Mustang Convertible een aantal filmpjes te maken met ons, de auto en de oceaan op de achtergrond. Maar op het moment dat we in San Francisco aankwamen zag ik al die debielen met een Selfie Stick en schaamde ik me omdat ik überhaupt het idee heb gehad om er eentje te kopen. Want man man man, wat haat ik die dingen. Waarom hoor ik je denken?

Continue reading Haat aan de Selfie Stick

USA dag 24 & 25: San Francisco & onze terugreis

Dag 24 en 25: San Francisco en onze terugreis
Vandaag slapen we een klein beetje uit. Het is de laatste keer dat hier onze wekker gaat, want vandaag is helaas alweer ons laatste dagje vakantie. We hebben gisteren al alle spullen weer terug in de tassen gepropt, dus we hoeven deze alleen nog maar in de auto te gooien. De koelbox, pan, messen en strandstoeltjes laten we achter bij de receptie voor de liefhebber die net als ons de reis begint hier.
We gaan op pad richting pier 41, want daar hebben we met vrienden van Marjolein afgesproken, die hun reis deze week in San Francisco begonnen zijn. Doordat we niet helemaal de juiste route kiezen, lopen we onnodig een hoop extra heuveltjes op en af. Dat is wel een nadeeltje van San Francisco, maar het uitzicht op alle heuveltjes is wel mooi en we hebben in ieder geval de warming up voor vandaag al gehad! We wisselen wat tips uit en geven hun de National Park Pas. Het is vandaag heel helder, en vanaf de pier kunnen we Alcatraz zo zien liggen, dat was aan het begin van onze vakantie wel anders!
Daarna lopen we nog een rondje op Pier 39, waar niet echt veel festiviteiten zijn voor de 4th of July, behalve een podiumpje met een kinderbandje, wat erg goed is in het verpesten van leuke bekende liedjes. We eten lunch op een zonnig terrasje en gaan dan verder met ons dagje San Fran.

  
De volgende stop wordt de Converse store, want ik heb Denise beloofd daar te kijken of we nog een paar nieuwe all-stars voor haar kunnen scoren. Het is echter wel aan de andere kant van de stad, dus we gaan even kijken hoe we hier kunnen komen. Door de 4th of July-feestdag heeft de normale tramlijn een omleiding. We nemen een bus en daarmee komen we gelukkig aan het begin van Market street. Hier staan wat marktkraampjes waar we even langslopen en we vervolgen onze weg over de market street. 
We vinden de Converse winkel en kijken hier rond. Er zijn ontzettend veel verschillende printjes en modellen en veel goedkoper dan in Nederland. Marjolein heeft al snel een paar gevonden met “stars and stripes”, als mooi aandenken aan de vakantie. We sturen wat foto’s naar Denise, maar die vindt ze eigenlijk allemaal mooi! Dat wordt lastig, dus uiteindelijk na heel veel twijfelen en berichtjes op en neer, kiest ze twee paar uit. Die kunnen nog wel mee in de tas naar huis.

  
Als we verder lopen over de Market street, zien we nog een Carls Jr. Dit is een fastfood keten die we al vaak langs de wegen hebben gezien, maar waar we nog niet hebben gegeten in de vakantie. We hebben eigenlijk al een vroege lunch gedaan, maar toch maar even een kippenvleugeltje proeven! Mhmm dat smaakt goed! Op de valreep eindigt Carls Jr na de Wendy’s op de tweede plaats van fastfoodketens in Amerika.

  
Ondertussen zoeken we de bus op, die ons nog een keer naar de Golden Gate Bridge brengt. We willen nog een keertje kijken of hij deze keer in wat minder mist staat dan aan het begin van onze reis, want het is vandaag heel helder. We stappen uit aan de voorkant van de brug (vorige keer zijn we eerst de brug overgegaan). Vanaf hier hebben we goed uitzicht op de brug, maar toch is de mist inmiddels weer wat teruggekeerd. Ach ja, toch leuk om nog een keer te zien!

  
Als we weer een bus terug willen, moeten we eerst even kijken of we wel gepast geld hebben. Je moet hier namelijk in de bus gepast betalen in een machine, want je krijgt geen wisselgeld. We hebben nog maar 1 dollar briefje (of 50$) en verder heel veel muntjes, en we hebben 4,50$ nodig voor ons tweeën. We tellen de flinke handvol muntjes op, en gelukkig, we hebben precies genoeg! De bus komt aanrijden en we stappen in, maar omdat de telmachine kapot is, mogen we gratis mee. Haha voor niets zorgen gemaakt.
We gaan terug naar de Fishermans Warf, waar we nog een biertje drinken op een terras om onze reis af te sluiten. Helaas is het hierna tijd om terug te gaan naar ons hotel en dan richting de Rental Car return. Deze reis gaat voorspoedig, het is rustig op de weg en we weten de route snel te vinden. Bij het inleveren van de auto zijn we ook snel aan de beurt. Dan op naar de shuttle, die ons naar het vliegveld brengt. We komen hier veel te vroeg aan, maar gelukkig kunnen we onze grote tassen al inchecken, zodat we die in ieder geval niet meer hoeven te slepen. 
Het wordt een lange reis, want we moeten eerst terug naar Portland, waar we zijn begonnen, om daarna via Vancouver en Toronto naar Amsterdam te vliegen. Op het vliegveld kijken we wat rond in wat winkeltjes, schrijven we een paar blogs en eten we onze laatste fastfoodmaaltijd in Amerika! Dan hangen we nog even rond in de gate, en eindelijk is het dan tijd voor onze eerste vlucht van de vier.
De eerste vlucht is kort, maar we hebben heel relaxte stoelen bij de nooduitgang. We komen rond half 1 ‘s nachts weer aan in Portland. We halen onze koffers weer op en kijken waar we dan heen moeten. Het is hier echt uitgestorven. Alle balies zijn nog gesloten. We hoeven pas 7 uur ‘s ochtends weer verder te vliegen. Daarom zoeken we een lekker bankje op en zetten we een wekkertje, zodat we nog lekker een paar uurtjes kunnen slapen. Helaas wordt ons dutje wreed verstoord door een schoonmaker die buiten de straat staat te stofzuigen! Moet dit echt om drie uur ‘s nachts? Gelukkig dutten we weer in en kunnen we toch nog wat slaap pakken. 

  
Rond vier uur zijn we weer wakker. Alle balies zijn inmiddels open, behalve de balie van Air Canada. Nog maar even geduld dan. Na een half uurtje gaat ook deze open en een gestressed maar vriendelijk vrouwtje checkt ons in. Haar collega die zou openen heeft zich een beetje verslapen na zijn 4th of July feestje. Ze kan ons al inchecken voor alle vluchten, dus dat is fijn. Bij een van de vluchten zitten we eerst niet naast elkaar, maar als we teruggaan kan haar collega, die inmiddels is gearriveerd, ons omboeken naar andere stoelen, beter!
We slenteren nog wat rond, kopen een warme chocomel en een croissantje en wachten tot we kunnen vliegen. Ook deze vlucht is kort. Als we landen, zien we overal meteen de Canadese vlag hangen. Eigenlijk dachten we dat we via Vancouver in Washington (VS) vlogen in plaats van Vancouver in Canada(!). Gelukkig mogen we hier ook met Amerikaanse dollars betalen ipv Canadese dollars. Al is het soms uiteraard tegen een slechte koers. 

  
Een ontbijtje en wat wachten later zijn we toe aan de volgende vlucht. Ook hier hebben we weer relaxte plaatsen, helemaal achterin en met z’n tweeën naast elkaar, dus zowel een raam als gangpad. Ideaal! Het is maar goed dat we iets gegeten hebben voor het vliegen, want we krijgen helemaal niets. In Toronto hoeven we gelukkig niet lang te wachten op onze laatste vlucht. Deze vlucht is nog zo’n zeven uur. Gelukkig kunnen we wat slapen en verder vermaken we ons met wat spelletjes en het kijken van een filmpje/serietje. 
Om tien uur ‘s ochtends landen we dan na de lange reis weer op Nederlandse bodem. Binnen no-time zijn we door de douane en hebben we onze tassen opgehaald. Hier hebben we schijnbaar geluk mee, want achteraf horen we dat de douane tot 10 uur actie hebben gevoerd, en daarbij elke koffer en tas open hebben gemaakt. Gelukkig merken wij hier niets meer van. De papa van Marjolein staat al op ons te wachten en brengt ons naar huis. 

  
Wat een fantastische reis was het toch. Het begon allemaal met een paar leuke dagen in Portland met Marij en haar vrienden, waarna we daarna de echte rondreis begonnen in San Francisco. Iedere dag was zo anders, we zagen zoveel mooie natuur, zoveel bijzondere dingen. Van de stad naar het bos naar de woestijn naar de oceaan. Hagedissen, beren, elanden en walvissen, we hebben het allemaal gezien. Iedere dag was gezellig. Lobke en Marjolein klikte zo goed dat het leek alsof ze elkaar al jaren kende. Als de drie musketiers hebben we zooooo veel gezien en gedaan.
Wat begon met een bezoekje aan Marij is uitgedraaid op een geweldige reis door Amerika. Wat een fantastische vakantie!

  

USA dag 23: 17 Mile Drive, Walvissentour en terug naar San Fran.

Dag 23: 17 Mile Drive, Walvissentour en terug naar San Francisco
Ons laatste nachtje kamperen zit er op. Het was niet echt een lekker nachtje, want het was behoorlijk koud en er was veel lawaai om onze tent heen waardoor we vaak wakker werden. Maar goed, gelukkig hebben we vandaag een rustig dagje. We breken voor de laatste keer onze, inmiddels al een beetje versleten tent weer in en vouwen de slaapzak en het luchtbed nog één keertje op. 

  
Terwijl ik nog één keer de bekende broodjes Nutella smeer, dumpt Marjolein de tent, de gasfles en het gasstelletje bij de toilethokjes, zodat andere reizigers er misschien nog iets aan hebben.
Na de tassen weer in de Mustang geplaatst te hebben, gaan we op weg naar Monterey. Dit is een plaats aan de Highway 1 waar we gisteren ook al langs zijn gereden, maar waar we geen tijd meer voor hadden.
We beginnen vlakbij Monterey aan de 17 Mile Drive. Een toeristisch weggetje door Pebble Beach en Pacific Grove, langs de Pacifische Oceaan, golfbanen, grote huizen en aangelegde strandjes. Het is een mooie route en als we beginnen nog lekker rustig. 

  
We besluiten even lekker te wandelen over een mooie wit (aangelegd) strandje en op een bankje te genieten van het mooie zicht op de oceaan. Wanneer we verder rijden is het een stuk drukker bij alle viewing points. Bij sommige punten zijn alle parkeerplaatsen zelfs vol waardoor we langs de weg moeten parkeren. 

  
Bij het, naar mijn mening, leukste viewing point staat helaas een heel hoog hek waar je doorheen moet kijken om de rots, met meerdere actieve en speelse zeehondjes te zien. Ze zijn lekker aan het zwemmen, stoeien en chillen. Wat een mooi leventje hebben die beesten toch! Niet dat ik iets te klagen heb hoor, wat een fantastische reis is dit tot nu toe! En het wordt nog beter..

  
… Want we rijden nu naar de Fishermans Warf. Niet in San Francisco, waar we waarschijnlijk vanavond een hapje gaan eten, maar in Monterey. Hier ligt ook een strand, zoals in zoveel plaatsjes langs de Highway One, maar ook ligt er een pier, vol met visrestaurants, viskraampjes, viswinkels en visspullen. Perfect voor ons, die beide walgen van vis. Maar voor die vissen zijn we hier niet. Ik wil heeeel graag een walvissentour doen. Ik heb nog nooit een walvis in het echt gezien en vind het bijzonder mysterieuze en mooie wezens. Ik hou er rekening mee dat we ze misschien alleen van heel ver gaan zien, maar ik heb er wel heel veel zin in.

  
We boeken de tour bij de oudste aanbieder van de baai, Chris’ Fishing and Whale Watching. Op een witte boot vertrekken we, terwijl we voorop het dek liggen te zonnen, langs de spelende zeehondjes, de Pacifische/Stille oceaan op. Na drie kwartier zien we in de verte een walvis. Wauw! Super enthousiast pak ik de camera, maar tot mijn verbazing vaart de schipper gewoon door. Zou hij de walvis niet gezien hebben? Ik kijk hem aan en hij knikt. Blijkbaar staat ons nog iets beters te wachten.

  
Een kwartiertje later zien we meerdere bootjes liggen, waar ook onze boot stil gaat liggen. De schipper vertelt door de microfoon dat er hier op dit moment 6 Humpback walvissen rondzwemmen. Het half uurtje daarna zien we tientallen keren walvissen boven water komen, water spuiten, spelen en weer sierlijk onderduiken. Wauw wauw wauw! Wat geweldig om te zien. We doen nog wat poging om foto’s te maken, maar het is zo lastig omdat je niet weet waar ze boven komen, dat je meer bezig bent met een goede focus krijgen dan met het genieten van de geweldige beesten. Ik stop de camera lekker weg en geniet samen met Marjolein van deze magische beesten. Even later zitten er twee zo dichtbij dat ik toch een filmpje probeer te maken en tegelijk wat foto’s schiet. Hierdoor lukt het om toch wat bewijs vast te leggen als aandenken aan dit hoogtepunt van de vakantie. Ik ben super blij en enthousiast terwijl we inmiddels terug varen naar Monterey.

  
Tijd om terug te gaan naar San Francisco, waar de echte rondreis begon. We overnachten weer in hetzelfde motel als de eerste twee dagen, Town House Motel. Het oude vrouwtje achter de balie herkent ons in eerste instantie niet, tot ik mijn “grappige” Nederlandse achternaam noem. We gooien de tassen in onze kamer en lopen weer richting een Fishermans Warf. Deze keer wel in San Francisco. 
Grappig dat het een soort van als thuis voelt. We kennen de weg, we weten waar we moeten zijn en herkennen alles wat we drie weken geleden hebben gezien. We eten bij Apple Bee’s nog één keer een typisch Amerikaans diner. Spare Ribs met friet voor mij en biefstuk met gepofte aardappel voor Marjolein. We drinken nog wat in The Cannery, waar we vorige keer ook met Lobke een drankje hebben gedaan, en gaan dan terug naar het Motel voor ons laatste normale nachtje in Amerika. Morgen is het 4th of July, wat groot feest betekent in Amerika. Ik ben erg benieuwd wat ons morgen allemaal te wachten staat in deze leuk stad.

USA dag 22: Tweede dagje Highway 1 – Morro Bay naar Santa Cruz

Dag 22: Route Highway 1 deel 2 

Als de wekker gaat en we onze oogjes open doen, zien we door ons tentje heen het zonnetje al schijnen. Vandaag wordt vast weer een mooie dag! We pakken het tentje weer in, maken weer een broodje Nutella klaar als ontbijt, doen het dak van de Mustang open en we zijn klaar om te gaan.

  

 

We beginnen onze tour vandaag aan de baai waar we gisteren al even naar de zonsondergang hebben gekeken, en rijden iets verder het dorpje in richting de pier. Vanaf de pier kunnen we de rots helemaal goed zien en hebben we uitzicht op het haventje. Het is een echt visserdorpje en er liggen echt heel veel bootjes. Verder is het nog super rustig hier. Mag ook wel, want het is ook nog behoorlijk vroeg.

  

 We willen vandaag graag Hearst Castle bezoeken. Hier hebben we veel goede verhalen over gehoord en het schijnt erg populair te zijn. We zetten het adres in de TomTom en gaan op pad. Als we er bijna zijn, blijken de instructies van de TomTom niet helemaal te kloppen, maar gelukkig is ook hier het Visitor Center van San Simeon. De oude man die hier werkt, vrolijkt helemaal op als we binnenkomen. Kennelijk krijgt hij niet zo veel klanten op een dag, want hij heeft ons al zien aankomen en vindt onze keuze voor een convertible Mustang zo langs de kust een heel goed idee. We krijgen een krantje met allemaal hoogtepunten langs onze route en het oude mannetje wijst ons de weg naar Hearst Castle en Piedras Blancas, de baai iets verderop waar een kudde zeeolifanten leeft. We mogen nog een pinnetje in een grote wereldkaart prikken, om te laten zien waar we vandaan komen, en aan het aantal pinnetjes te zien komen hier toch nog wel veel toeristen en dan vooral uit Amerika, Europa en natuurlijk China!

 

Iets later komen we aan bij Hearst Castle. Dit is een landhuis gebouwd door meneer Hearst op volgens hem de mooiste plek ter wereld. We komen precies optijd aan voor de volgende rondleiding. We kopen dus snel een ticket voor de Grand Room Tours en gaan naar de bus die ons de heuvel opbrengt richting het kasteel (of landhuis). Aan het huis is duidelijk te zien dat hij veel gereisd heeft naar Europa. Veel van het interieur, maar ook de architectuur heeft Spaanse, Italiaanse en Engelse invloeden en ook zijn veel van de meubels, plafonds, wandkleden, etc. uit Europese landen geimporteerd. We krijgen een rondleiding door de woonkamer, eetkamer, speelkamer en bioscoop. De beveiliging is echt super streng, want zodra je maar met één teen naast de loopmat staat, word je hier op gewezen. Het is wel erg grappig om te horen en zien dat meneer Hearst het proces van het bouwen van zijn huizen zo leuk vond, dat hij ervoor zorgde dat het nooit helemaal afkwam. Het is ook leuk om te horen hoe hij hier leefde, wat hij met zijn gasten deed en wie hij allemaal uitnodigde om hier te komen. Zo nodigde hij bijvoorbeeld alleen mooie en beroemde mensen uit. Daarnaast had hij ook nog een dierentuin met exotisch dieren op zijn land, waaronder zebra’s en ijsberen. De afstammelingen van de zebra’s schijnen hier nog steeds in de omgeving rond te lopen, maar we hebben ze niet gezien. Na de rondleiding mogen we nog even rondlopen door de tuin om het huis met prachtig uitzicht op de bergen en oceaan, langs de tennisvelden, de gastenverblijven en het zwembad.

  

 
De volgende tussenstop op onze tour is een Piedras Blancas, de baai met de zeekoeien. Als we er naartoe rijden, wordt het steeds mistiger. De zeeolifanten zijn nog maar net te zien, ondanks dat sommige wel vijf meter lang zijn! Toch ziet het er wel grappig uit die gekke snoetjes. Ze doen niet veel, soms komen ze even overeind, bewegen ze zich twee meter, en ploffen daarna weer neer. Af en toe brullen ze even om de aandacht te trekken.

  

 Op naar onze volgende stop! De mist trekt langszaam op, dus het dak gaat weer open. Wat is het toch een coole wagen en het rijdt echt heerlijk zo langs die kust met de wind in onze haren en het zonnetje op onze wangen. We besluiten een stopje te maken bij Ragged Point Inn, waar we een ijsje eten in een horentje gemaakt van een vers gebakken wafel. Hij smaakt heerlijk, maar het is wel lastig te eten, want het puntje aan de onderkant is niet helemaal goed dicht. We zitten dus helemaal onder het ijs maar het is het zeker waard want het ijs is super lekker! Ondertussen genieten we van het uitzicht over de rotsen in de baai.

  

 In alle boekjes, foldertjes en websites die we over de Highway 1 hebben gezien, staat het Julia Pfeiffer Burns state park, met een prachtige foto van een rotsachtige baai met een wit Bounty strandje ervoor. Dit willen wij natuurlijk ook zien! Al voor de ingang van het park is de hele straat bomvol met geparkeerde auto’s. We rijden het park binnen, de toegang is gratis, maar het parkeren is 10 dollar. Vooruit dan maar, want dit zou het hoogtepunt van de dag moeten worden, en bovendien was er op straat ook niet echt plaats meer. De baai is heel erg mooi, precies zoals op het plaatje, maar dat is wel echt het enige wat er te zien is. Het wandelpad houdt direct op zodra we het punt voorbij zijn. Die 10 euro hebben ze makkelijk verdiend!

   

Toen de mevrouw uit het visitors center in Santa Barbara over onze route hoorde, gaf ze ons meteen de tip om naar restaurant “Nepenthe” te gaan. Dit ligt langs de Highway 1 en heeft een prachtig uitzicht over de oceaan. Deze tent gaan we dus ook maar even uitchecken! We krijgen een tafeltje direct langs de rand van het terras en het uitzicht is inderdaad super mooi over de baai. Helaas is de mist wel weer een beetje opgetrokken, maar het geeft ook wel weer een heel bijzondere view. Het lijkt wel of er een soort dijk aan mist in het water ligt. De hamburger (De beste die het vrouwtje uit Santa Barbara ooit had geproefd) valt mij een beetje tegen, maar Marjolein zit lekker van haar asperges te genieten.

 De mist is inmiddels echt wel heftig, dus we rijden maar snel door naar onze Camping in Santa Cruz. Eigenlijk wilde we al graag een camping iets eerder op de route, maar deze waren allemaal zo populair en dus vol, dat we morgen maar gewoon een klein stukje terugrijden. Door de mist ontstaat er helaas ook weer file, maar gelukkig duurt het niet lang voordat we gewoon weer kunnen doorrijden.

 

De camping heet Bobs Pine Campground en is zo goed als in de achtertuin van een huis. Als we aan komen, lopen we richting het bordje Office, en komen we uit in de keuken waar een oud vrouwtje en haar zoon aan tafel zitten te roken en te bellen, en ondertussen de administratie bijhouden in een groot boek, met een heerlijk onleesbaar handschrift. We krijgen een plaatsje toegewezen en zetten voor de laatste keer ons tentje op. Ik bak pannekoeken op het gasstelletje en deze smaken wonderbaarlijk lekker voor pannekoeken uit een kant en klare shaker waar we alleen nog maar water bij hoeven te doen. Na de pannekoeken maakt Marjolein mij in met twee potjes “Wie ben ik” (dit moest ik van haar verwerken in het verslag), maar gelukkig kan ik wel winnen met Quixx. Tijd voor ons laatste nachtje in het tentje! 

  

USA dag 21: Eerste dagje Highway 1 – LA naar Morro Bay

Dag 21: Eerste dagje van de Highway 1

Vandaag even geen pretparken meer. We gaan beginnen aan onze tour langs de Highway 1. Dit is de weg die langs de Pacifische Oceaan loopt aan de Westkust van de VS. We rusten een beetje uit van alle adrenaline van de afgelopen dagen en proppen alle spullen weer in de Mustang. Here we go!

   
We beginnen de tour richting Malibu waar we het Visitor Center bezoeken. Hier kopen we een routekaart en vinden we een foldertje over de hoogtepunten langs de kustweg in Malibu zelf. Dit zijn voornamelijk wat uitzichtpunten en we stoppen er bij een paar. Als we verder rijden is het een beetje bewolkt en mistig. Het dakje van de auto gaat toch maar dicht want het is wel erg koud zo. 
 
We rijden nog een stuk verder langs de route en stoppen bij het strandje Carpinteria State Beach. Ik ben namelijk plotseling een beetje moe en m’n ogen beginnen dicht te vallen, dus dan lijkt het me wel verstandig om even te stoppen, en waar kan dat beter dan aan het strand?

  

Hier schijnt ondanks de bewolking toch nog een best lekker zonnetje. Dus we gaan lekker op onze handdoekjes liggen om even te genieten van de zonnenstraaltjes.
Nadat we hier even hebben gechilled, vervolgen we onze route naar Santa Barbara. Een stadje in mediterraanse stijl. Op de Amerikaanse vlaggen na die alvast op elke straathoek zijn opgehangen in verband met de 4th of July, lijkt het wel of we Spanje in zijn gereden. Ook hier vragen we weer bij de Tourist Information wat we het beste in Santa Barbara kunnen doen. Ze raadt ons aan om een bepaald straatje door te wandelen en het Court House te bezoeken, dus dat gaan we doen! We eten bij Casablanca. Als we de menukaart krijgen, heb ik een beetje spijt, want ik ken dit allemaal niet en ik denk niet dat ik het lekker vind. Ik bestel de Chica Chimichangas, een tortilla gevuld met uitgeplozen kip en kaas, die kort gefrituurd wordt. Het is echt de beste keuze, want het is super lekker! Weer wat nieuws geleerd wat ik heel erg lekker vind!
 

  

Als we weer terug op de route zitten, trekt er opeens een flinke mist op vanuit de kust, dus we besluiten de highway 1 voor even in te ruilen voor de snelweg. 

Na een korte stop bij Walmart voor de laatste boodschapjes, rijden we door naar de camping: Morro Bay Campground. Dit plaatsje is vooral bekend door de enorme rots die in de kust ligt. Het is een beschermd natuurgebied, omdat het een broedplaats is voor vogels en zeehonden. 

We zetten snel ons tentje op en lopen dan, dwars over de golfbaan, die een beetje in de weg ligt, richting de kust voor de zonsondergang. Dit is echt een prachtig uitzicht, de zon die zakt in het water met de rots op de achtergrond. We genieten van de mooie kleuren en als de zon helemaal weg is, lopen we terug naar ons kampeerplekje om onze maaltijd te bereiden.

  
 
Tijd om het vuur aan te maken. We hebben op de camping wat hout gekocht, en rapen wat kleine takjes en gras om het aan te kunnen steken, maar de grote blokken willen maar geen vlam vatten. De kleine takjes branden prima, maar de blokken blijven vuurvrij en roken vooral veel. Doen wij het niet goed? Hebben we toch echt Lobke nodig om een vuurtje te maken? Of is het hout gewoon wat vochtig. Gelukkig wordt ons geduld beloond en uiteindelijk hebben we een prachtig vuurtje. De grill gaat eroverheen en we eten nog maar een keertje hamburgers, want er was helaas niet veel andere keus bij deze Walmart. Gelukkig ze smaken weer prima!
We drinken nog een lekker biertje en kletsen totdat we allebei moe zijn en we lekker ons tentje in duiken.

USA dag 20: Six Flags Magic Mountain

Dag 20: Six Flags Magic Mountain

We staan vroeg op want we willen wanneer Six Flags Magic Mountain open gaat al voor de hekken staan, zodat we snel naar de twee achtbanen kunnengaan die aan het eind van de dag de langste rij zullen hebben. Dit was de beste manier om alle attracties te kunnen doen volgens Dennis de pretparkenkenner, dus daar luister ik dan netjes naar.
Wanneer we aankomen staan er al verbazingwekkend veel mensen te wachten. Moet er vandaag niemand naar school ofzo? We hadden al gezien dat er geen schoolvakanties zijn in deze periode, dus waarom het dan toch zo vol staat is mij een raadsel.
De hekken gaan open en we lopen snel naar de X2. Geen rij, dus we kunnen gelijk instappen in de meeste bizarre achtbaan die ik ooit heb gezien, waarbij je een beetje op je rug ligt en alle kanten op vliegt. Wat een vette achtbaan! Goed begin!
We lopen snel door naar Viper, waar ook nog geen rij staat. Deze achtbaan is na X2 gedaan te hebben niet heel bijzonder meer. Wat loopings.. Maar verder gewoon een standaard achtbaan. In Nederland zou het één van de tofste achtbanen van het land zijn, maar vergeleken met wat ik hier om me heen zie, is dit een leuk tussendoortje.

  
Dan komt Tatzu. Ook hier kunnen we direct doorlopen. Wat een goede tip van Dennis om links in het park te beginnen! Ook deze achtbaan is zooo bizar. Deze doe je liggend op je buik terwijl je in een harnas onder de achtbaan hangt. Het leek super oncomfortabel, maar het is echt heel relaxt! Je hebt echt het idee dat je vliegt als je super smooth door de loopings en kurkentrekkers gaat. De banden klemmen niet, ik stoot m’n lange benen nergens tegen aan.. Ideaal! Wat een top achtbaan!
Next in line without waitingline is Apocalype. Een hele snelle soepele houten achtbaan. Marjolein vind uhm zo leuk dat ze nog een keer wil. We hoeven niet in de rij te staan, want die staat er niet. 
Omdat we vandaag alle achtbanen willen aftikken is nu de kinderachtbaan Ninja aan de beurt. Hier staat in tegenstelling tot alle vorige attracties wel een rij. Het is wat drukker aan het worden en we moeten 10 minuutjes wachten tot we aan de beurt zijn in de saaie, slaapverwekkende rollercoaster.
Het begint al wat warmer te worden en de wildwaterbaan met ronde bootjes, Roaring Rapids, is nu aan de beurt. Hier staat plotseling een super lange rij van bijna een uur. Dat komt voornamelijk omdat de medewerkers hier zo ontzettend traag zijn. Eenmaal in het bootje worden alle anderen zeiknat, maar wij draaien iedere keer net de goede kant op, dus we worden bijna niet nat.
We besluiten maar een Flashpas te halen, want de rijen worden te lang. We zijn hier waarschijnlijk maar één keer in ons leven en dan is het zonde om de hele dag in de rij te staan. Met de flashpas kunnen we in een digitale rij staan waarin we 50% van de tijd van de echte rij moeten wachten. Ondertussen kunnen we dan echt in de rij staan voor één van de drie attracties die niet inbegrepen zijn bij de flashpas.
Tijd voor Twisted Colossus. Een volledig gerenoveerde achtbaan die eerst uit twee houten achtbanen bestaat, maar nu is omgetoverd tot één hybride achtbaan, waarvan het ritje maar liefst vier minuten duurt. Er staat een gigantisch lange rij, maar het blijkt helemaal het wachten waard, want het is echt een super leuke 2 in 1 achtbaan. Wanneer we denken dat het ritje is afgelopen worden we gewoon weer omhoog getakeld voor het tweede gedeelte van de achtbaan. Heel tof!

  
We stonden bij Scream in digitale rij, maar deze is al een hele tijd stuk, terwijl Twisted Colossus net ook stuk ging terwijl we in de rij stonden. Schijnt volgens Jeff en Dennis een typisch Six-Flags dingetje te zijn. 
Aangezien Scream kapot is, gaan we maar naar Batman. Wel een leuke achtbaan, niet heel bijzonder, dus we gaan snel verder naar The Green Lantern, met karretjes die rond slingeren terwijl je door de achtbaan gaat. Ik vlieg alle kanten op. Het voelt heel raar. We zijn totaal de weg kwijt in deze achtbaan. Tof!
Dan is het tijd voor The Riddler. Een achtbaan waar je in moet staan. Super bijzonder, maar het voelt heel natuurlijk. De Loopings zijn op deze manier heel bijzonder. Wat een tof idee zo’n stand-up achtbaan. Hadden we die ook maar in Nederland! Ik vind het echt heel erg tof!
Marjolein kijkt er al de hele dag tegen op. Eigenlijk wil ze niet, maar toch ook weer wel, want anders haalt ze geen achtbanenbingo, dus ze moet er nu toch echt aan geloven. Superman, we komen er aan! In deze achtbaan word je met 160 kilometer per uur naar achter geschoten waarna je kaarsrecht omhoog gaat, en vervolgens natuurlijk ook weer snoeihard naar beneden. Marjolein is vooraf behoorlijk angstig, maar uiteindelijk valt de nog geen 10 seconde durende achtbaan heel er mee. Marjolein is blij dat ze de achtbaan, die het geluid maakt van een straaljager, toch gedaan heeft.

  
Scream! doet het weer, dus we gaan er snel naar toe voor hij weer kapot gaat. De achtbaan is super vet! Zoveel loopings en kurkentrekkers, niet normaal!
We kunnen nu wel weer wat afkoeling gebruiken, dus gaan we naar Log Jammer, wat een super saaie water attractie blijkt. Je gaat met de boot naar boven, maakt een bochtje en gaat weer naar beneden, klaar.
Wat een domper. Ik had beter gewoon even onder de douche kunnen gaan staan, want dan was ik in ieder geval nog nat geworden.

Anyway, op naar Full Throttle. Er staat hier een super lange rij waar we de fastpass niet voor kunnen gebruiken, maar de achtbaan lijkt me heel tof, dus ik hoop dat ‘t het wachten waard is. Deze achtbaan heeft namelijk de grootste looping van de wereld. Het meisje die de achtbaan afvuurt maakt met iedereen grapjes en schiet de karretjes weg op onverwachte momenten, wat het ritje, maar ook het wachten leuk maakt. Wanneer wij aan de beurt zijn maakt de mega vette achtbaan met super veel onverwachte elementen de verwachtingen helemaal waar. Je komt in deze achtbaan in de grote looping bijna stil te hangen en in de tunnel stopt de achtbaan plotseling waarna de heel onverwacht naar achter wordt geschoten waardoor je vervolgens super veel snelheid hebt om weer vooruit over de grootste looping van de wereld heen te gaan. Wat een vet design heeft deze achtbaan. Wat een geweldig ritje! Jammer dat deze achtbaan niet inbegrepen is in de Flashpas, anders zou ik direct nog een keer gaan.

En dan nu de Revolution. Dit is een ouwertje. Het was ‘s Werelds eerste achtbaan met een looping. De achtbaan doet nogal pijn en gaat zeker niet zo smooth als de moderne achtbanen, maar wel leuk om ook in deze historische achtbaan een ritje gemaakt te hebben.
Tijd voor wat verkoeling! Hopelijk is de Jet Stream beter dan de Log Jammer. Het zijn van die logbootjes waar je met z’n vieren in zou kunnen, maar wij gaan gewoon met z’n tweetjes, want er staat toch helemaal geen rij meer nu het zonnetje een beetje weg is. De attractie blijkt eigenlijk niet heel bijzonder en we worden ook amper nat. Conclusie die we hieruit op kunnen maken is dat Six Flags Magic Mountain veel goede achtbanen heeft, maar geen goede water attracties. Best raar aangezien het hier in California best warm kan zijn.
Nog maar één achtbaan te gaan voor de Bingo. We doen de Gold Rush. Het lijkt wel of mijnwagentjes garant staan voor pijnlijke ritjes, want ik hou aan deze achtbaan toch wel weer wat blauwe plekken over, maar goed.. BINGO!
We hebben nog 1,5 uur voor sluitingstijd dus we doen nog een aantal achtbanen voor de tweede keer en dan is het tijd om naar huis te gaan. Ik maak voor mezelf de balans op en maak een top 5 van de achtbanen in dit park, want ik hou nu eenmaal van lijstjes.
Mijn top 5:

  1. Full Throttle 
  2. X2
  3. Tatzu
  4. Riddler
  5. Twisted Colussus

  
Helaas rij ik bij het wegrijden m’n mooie Mustang tegen een andere auto aan waardoor er wat krassen op de achterkant zitten. Wat ontzettend kut zeg. Gelukkig ben ik verzekerd en heb ik een ontzettend leuke dag gehad. 
Eenmaal terug in het Motel blijkt wel weer wat een toppertje Marjolein is, want ik krijg van het allerliefste vriendinnetje van de wereld een heerlijke massage om weer een klein beetje te ontstressen na het botsinkje. 
Morgen verlaten we LA en gaan we, hopelijk met het dakkie van de Mustang open, langs de stranden van de Pacifische Oceaan rijden via de Highway 1. Ik ben benieuwd!

USA dag 19: Universal Studios Hollywood & TCL Chinese Theater

Dag 19: Universal Studios Hollywood & TCL Chinese Theater

We staan vroeg op, want we willen wanneer het park Universal Studio’s open gaat zo snel mogelijk naar de populairste attracties zodat we eind van de dag niet uren in de rij hoeven staan. De kaartjes voor Universal Studio’s waren relatief erg duur, maar als echte filmfan moet ik hier natuurlijk sowieso naar toe. Voor Marjolein is het ook geen straf want die is gek op attractieparken, dus vol spanning rijden we in een half uurtje naar het park.

  

Wanneer we aankomen in het park lopen we direct door naar de Minion attractie, waar Gru ons probeert om te toveren in Minions. Alleen de wachtrij van deze attractie is al super leuk. Je wordt aangesproken door Gru, de kids en een aantal Minions en op een leuke manier wordt vertelt dat je de veiligheidsbril (eigenlijk een fancy 3D-bril) niet moet gebruiken om vanaf te eten, maar dat de bril wel als opblaasbare boot gebruikt kan worden mocht de hele boel overstromen. De attractie zelf is een 4D film met een leuk verhaaltje. We vliegen alle kanten op en krijgen echt het gevoel dat we in een Minion-film beland zijn. Wanneer het verhaal ten einde is constateert Gru dat we weer terug zijn veranderd naar gewone mensen, dus worden we verzocht om zo snel mogelijk op te rotten zodat Gru hetzelfde trucje kan proberen met de volgende groep.

  

Nu we het Minionavontuur gedaan hebben lopen we naar de Studiotour, waar nog amper een rij is. We stappen in een treintje met een super grappige en enthousiaste gids. Die man doet het waarschijnlijk 100x per dag maar geeft ons echt het gevoel dat we de eerste en de enige zijn met zijn enthousiaste verhalen en grapjes. De studiotour neemt ons meer door verschillende nagebouwde steden en sets waarbij ondertussen op het videoscherm getoond wordt in welke films de sets gebruikt werden. Ook zitten er een aantal attracties in de studiotour waarbij het treintje ergens naar binnen rijdt waar tunnels van bioscoopschermen hangen. In 4D wordt je in scenes van King Kong en Fast & Furious gegooid. We kijken onze ogen uit en je krijgt serieus het gevoel dat je in de films beland bent. Dit is by far de beste film ervaring die ik ooit gehad heb. Super nice!
De Studiotour is afgelopen, dus we haasten ons naar de Special Effects demonstratie. Interessant om te zien, maar niet erg verrassend. De voorstelling is wel leuk aangekleed, dus het is toch allemaal wel vermakelijk.
Op naar de Transformers attractie. Ook deze attractie sleept je mee in een Transformer-film met een karretje die door de loods scheurt. Met 3D brillen op vliegen de brokstukken om je oren en lijkt het echt alsof je achter Megatron aanrent. Helaas hapert de film af en toe waardoor je soms ineens weer door krijgt dat je niet echt in de film zit. Als compensatie krijgen we aan het eind van de rit een geheim password waardoor we de hele rest van de dag zonder in de rij hoeven te staan opnieuw de Transformers-attractie kunnen doen. Ook krijgen we een Fast-lane pas die eenmalig voor een show of attractie kunnen gebruiken. 

  

We lopen met onze Minion-beker, die we de hele dag kunnen refillen, naar de volgende attractie, de Revenge of the Mummy-achtbaan. Ook hier zijn de rijen, net als bij de vorige attracties volledig gethematiseerd. De rijen beginnen al een stuk langer te worden, maar het is nog wel te doen. De achtbaan is leuk in elkaar gezet, heeft een leuk thema en heeft wat onverwachte wendingen. Leuk om even een achtbaantje te doen voor de afwisseling.

  

Na de Mummy gaan we in de waterboot-attractie Jurassic Park welke ook weer erg goed in elkaar zit. Daarna gebruiken we ons geheime wachtwoord om Transformers nog een keer te doen, welke nu wel helemaal naar behoren werkt. Vervolgens gaan we naar de Waterworld show met onze fastpass waardoor we op de tweede rij in het midden kunnen zitten. Echt super goede plaatsen de beste show die ik ooit in een attractiepark heb gezien. Het decor, het acteerwerk van echte Hollywood acteurs van onder andere Transformers en CSI, het verhaal, de interactie met het publiek, de vloedgolven water die we over ons heen krijgen en het vliegtuig dat recht voor onze neus neerstort.. Alles zit gewoon perfect in elkaar! Wat een top-show!
Nu is het tijd voor The Simpsons The Ride. Deze attractie ligt in een gedeelte van het park wat volledig in het teken staan van Springfield. Je kan er Duff-bier kopen, Donuts, Lard Lad Donuts en eten bij Krusty Burger. Voor de attractie en de wachtrij is een speciale aflevering gemaakt. De aflevering in de wachtrij is zo leuk dat mensen af en toe stil blijven staan om de scène af te kijken. Krusty the Clown wil een pretpark oprichten genaamd Krustyland. In de attractie zelf stap je naar een pre-show vanuit een klein kamertje in een karretje waarna je plotseling terecht komt in een achtbaan in Krustyland, die door Sideshow Bob wordt verwoest. Wauw! Wat is dit goed gemaakt zeg! Als de wachtrij niet zo lang was voor deze attractie zou ik direct nog een keer gaan.

  

Op naar de enige overgebleven attractie die we nog niet gedaan hebben, de Shrek 4D voorstelling, die hetzelfde blijkt als de Shrek-attractie in Warner Bros. in Duitsland. Ik vind dit eigenlijk de minste attractie van het park, maar nog steeds heel leuk, wat veel zegt over de kwaliteit van Universal Studios Hollywood.
We doen nog een aantal attracties voor de tweede keer en sluiten de dag in Universal Studios af met de Minion-attractie waarmee we ook de dag begonnen zijn. Het lukt helaas weer niet om echt een Minion te blijven maar we kunnen nog wel met twee “echte” Minions op de foto.

  

Wat een geweldig park, wat een geweldige sfeer en wat een super vette attracties. Wat een geweldige dag! Ik word gevraagd om mee te doen aan een enquete en beoordeel het park met Excellent. Alles is hier gewoon goed geregeld. Ik hoop dat Six Flags Magic Mountain morgen net zo leuk wordt! Het zal heel anders zijn, maar ik heb echt wel zin in een dagje vol achtbanen.

Maar.. De dag is nog niet afgelopen. Door de Jurassic Park attractie heb ik echt zin gekregen om de Jurassic World film te zien, dus ga ik met Marjolein direct door naar Hollywood Boulevard om daar in het TCL Chinese Theater de film te bekijken, geprojecteerd met de nieuwste techniek Laser IMAX, welke tot nu toe alleen nog in deze bioscoop te zien is.

De film blijkt niet geweldig, maar de bioscoop is echt prachtig. Wat een geweldig gebouw, niet alleen van buiten, maar ook aan de binnenkant. De plafonds, de doeken voor het scherm, de naar achter klapbare bioscoopstoelen, de entree en de centrale al. Alles is super mooi! Serieus net een museum. De bioscoopkaartjes zijn twee keer zo duur als in Nederland, en mijn Pathé Unlimited-pas accepteren ze hier gek genoeg niet, maar alleen al de bioscoop is het geld al waard.

Wanneer we na de film na een half uurtje zoeken in ontzettend onlogisch opgebouwde parkeerde garage de auto weer terug gevonden hebben rijden we naar huis om snel te gaan slapen zodat we morgen weer voor openingstijd voor de hekken kunnen wachten bij Six Flags. Wat een geweldige was het weer. Wat een top vakantie!

USA dag 18: Walk of Fame & Santa Monica

Dag 18: Walk of Fame en Santa Monica

We willen vandaag Los Angeles, Hollywood en Santa Monica verkennen, maar hebben niet echt een planning. We kunnen in ieder geval een keertje lekker uitslapen en blijven dan ook tot een uurtje of 9 liggen. Lekker hoor! Dit kon ik echt even gebruiken.
Na een ontbijtje stappen we in de Mustang, gooien we het dak open en rijden we op ons gemakkie naar de Walk of Fame.

Hoewel.. Dat op ons gemakkie zit er niet helemaal in. Iedereen rijdt hier enorm opgefokt en te hard. Binnen de bebouwde kom mag je hier 45 mile per uur rijden, wat al 70 kilometer per uur is, maar als je hier langzamer dan 70 mile per uit rijdt wordt er gekleefd, getoeterd en afgesneden. Heel erg op m’n gemak rij ik dus niet maar ach, we komen er wel.
We parkeren bij de eerste Public Parking die we tegen komen, tegen Hollywood Boulevard, met de Walk of Fame aan. Het kost 30 dollar per dag, wat nogal prijzig is, maar vooruit. Vanavond is de premiere van de nieuwe Terminator film dus de boulevard is afgezet en staat vol met hekken en reclameborden waar de celebrity-spotters al uren van te voren in stoeltjes naast de hekken zijn gaan zitten. 
We lopen de Walk of Fame over en verbazen ons erover hoeveel mensen een ster hebben waar we nog nooit van gehoord hebben. Het valt ook op dat sommigen, zoals Walt Disney, twee sterren hebben. Tja.. Zo kan ik die straat ook wel vol krijgen.
We lopen langs het TCL Chinese Theater. Geen idee wat het is, maar een mooi gebouw is het zeker!
Naast het theater zit “The Greatest Candy Store Of The World” dat volgens de borden de grootste snoepwinkel van Amerika zou moeten zijn. Nieuwsgierig lopen we naar binnen maar dan worden we nogal teleurgesteld. Ze hebben namelijk nogal weinig snoep. De winkel hangt voor met merchandise. Petjes, shirts, slabbetjes.. Ze hebben van alles, maar relatief weinig snoep. De gemiddelde Jamin in Nederland heeft net zoveel snoep in de winkel.
We vervolgen snel onze weg en kopen een combo-ticket voor Guiness Book of Records, Wax Museum en Ripley’s Believe it or Not. In het eerste gebouw staan allemaal dingen over records in het boek. De meest bizarre dingen komen voorbij, maar je kunt ook een aantal officiële pogingen doen om een record te zetten. Er liggen een hele stapel munten die je binnen 30 seconden met 1 hand rechtop moet zetten. Ik zet het record van de dag neer met een score van 8, maar het wereld record staat op 24. Nog even oefenen als we weer thuis zijn dus.
Het Wax-museum is een slechte kopie van Madame Tussauds. Beroemde Hollywood-sterren zijn hier als wassenbeeld te zien, maar de meeste zijn vrijwel niet te herkennen. Wat ze wel veel beter doen is de aankleding om alle personages heen. Ieder beeld heeft z’n eigen thema/setting. Dat zouden ze bij Madame Tussauds ook moeten doen!
Na het Wax-museum gaan we naar Ripley’s Believe It or Not, wat best vergelijkbaar is met de Guiness Book of Records, maar dan wat leuker opgesteld en beschreven. Het leukste onderdeel is eigenlijk een spiegel waarbij je kunt oefenen om je tong te rollen. Aan het eind van het museum blijkt dat je aan de achterkant kunt gaan staan om te zien wat mensen allemaal uithalen voor die spiegel. Super grappig!
Tijd om naar Santa Monica te gaan. We parkeren de auto in een garage redelijk dicht in de buurt van het strand. De beroemde Pier, met het reuzenrad en de achtbaan is gigantisch druk, maar leuk om dat ding, wat ik eigenlijk alleen maar ken van de game GTA, toch eens in het echt te zien.
We chillen nog even op het strand en vragen nog een Geocache op bij een fietsenverhuur, dat naast een stukje strand gevestigd is waar allemaal patsers en patserinnen kunstjes aan het doen zijn op rekstokken en ringen. Het ziet er heel indrukwekkend uit allemaal en dankzij de Geocache komen we er achter dat dit 50 jaar geleden ook al gedaan werd op dit stukje strand. 
We lopen naar het winkelstraatje en eten nog wat in een restaurantje. Op straat staan allemaal muziekanten en artiesten om het publiek te vermaken. Sommige zijn daar wat beter in dan anderen, dus wij gaan binnen eten in plaats van op het terrasje. Mijn sparerib en kippetje smaken goed en ook Marjolein geniet van haar gezonde salade.
Wanneer we na het eten opzoek gaan naar de parkeergarage waar onze mooie Mustang geparkeerd staat, komen we er achter dat alle parkeergarages er precies hetzelfde uitzien hier. Google kent ze niet en er staan nergens bordjes. Shit! We zijn onze auto kwijt… Na 20 minuten rondlopen vinden we eindelijk garage nummer 8, waar onze auto in geparkeerd staat, waarna we snel terugrijden naar ons Motel, Friendship Inn, zodat we morgen weer helemaal fit zijn voor Universal Studio’s. Ik heb er zoveel zin in!! Ik hoop echt dat het mijn verwachtingen gaat waarmaken.

USA dag 17: Met de Mustang naar Los Angeles!

Dag 17: Met de Mustang naar Los Angeles!

Goedemorgen Las Vegas, de wekker gaat weer om kwart voor acht. We pakken alle tassen weer in, want het is tijd om Las Vegas weer achter ons te laten. Nu hopen dat onze kledingtassen en onze kampeerspullen allemaal in de nieuwe auto gaan passen.
Om kwart voor negen stappen we in de shuttlebus naar de car rental. Er staat al een flinke rij bij de balie, dus we moeten wel geduld hebben. We hebben een Ford Mustang of een gelijkwaardige auto (een Crysler), maar ik wil echt heeeel graag de Mustang. De mevrouw bij de balie denkt dat dit wel moet lukken, omdat we nog vroeg zijn, maar we moeten in de garage kijken of er echt eentje klaar staat. Als we binnenlopen worden we gewezen op een hele mooie witte Ford Mustang convertible uit 2015. Ik ben helemaal blij! We stappen erin, verzetten de stoelen, zetten de spiegels goed en zijn er helemaal klaar voor, maar als we de motor starten, zien we dat de tank halfleeg is en in het dashboard vakje zitten nog documenten van de vorige rijders. We vragen het na en deze auto moest blijkbaar nog moeten worden gewassen, bijgevuld en schoongemaakt, dus we moeten hem weer inleveren, de pret is dus van korte duur.
We staan eventjes te wachten welke auto we nu gaan krijgen. Er staan geen convertibles meer, dus het is even spannend, maar dan komt net het donkergrijze tweelingbroertje van de witte Mustang uit de wasstraat aanrijden. Die is voor ons! Een Ford Mustang convertible uit 2015, met 9000 mile op de teller. Nice!
Inmiddels is het al een stuk later, dus we moeten snel terugrijden naar hotel om onze tassen op te halen en uit te checken. We zijn net vijf minuutjes te laat, maar dat is gelukkig geen probleem. Mevrouwtje van het hotel schrijft ons kamernummer op en we zijn uitgecheckt. Alle spullen passen makkelijk in de auto, dus dat is ook fijn. Op naar LA!
Dat is alleen wat makkelijker gezegd dan gedaan. We hebben namelijk nogal wat file onderweg. Regelmatig moeten banen samenvoegen en dan staat het helemaal stil. Bij de grens van Californië moeten we stoppen voor een algriculture inspection, waardoor er ook een flinke file ontstaat. Hier wordt gecheckt of je geen groente en fruit naar Californië meeneemt. Personen auto’s mogen uiteindelijk doorrijden maar alle verhuiswagentjes die in dezelfde rij staan en vrachtauto’s moeten hun bak open maken en worden geïnspecteerd.
Gelukkig rijdt het hierna weer lekker door, en kunnen we eindelijk echt een beetje touren met de mustang. Opeens zien we dat we zo langs een Ghost Town rijden, Calico. We hadden deze Ghost Town eerder op onze trip gepland, tussen Sequoia en Death Valley, maar dat bleek op dat moment te ver om te zijn, en nu rijden we er opeens zonder te weten gewoon langs. Het is inmiddels vijf voor vijf, en bij de ingang van het stadje staat een bord dat het tot vijf uur ‘open’ is. Hierdoor kunnen we wel gewoon doorrijden zonder entree te betalen, maar de winkeltjes zijn net aan het sluiten en de attracties (treintje door het dorpje) zijn al gesloten. Voordeel is wel dat er hierdoor nog maar heel weinig toeristen zijn en op dit moment is het dorpje dus echt een soort van uitgestorven, een echte Ghost Town dus. Eigenlijk vinden we het zo juist heel cool!
We rijden nog de laatste twee uurtjes door en komen dan aan bij ons motel in LA. Hier zullen we de komende vier nachtjes verblijven, 1 dagje Hollywood en Santa Monica verkennen, en dan twee dagen pretparken (Universal Studio’s en Six Flags). Maar voor vanavond zijn we gaar, dus we ploffen neer op het grote bed en bestellen een pizza 🙂

USA dag 16: Viva Las Vegas

Dag 16: Las Vegas
Vandaag slapen we een beetje uit, maar niet te lang, want Lobke moet Las Vegas nog verkennen voordat ze vanavond naar huis vliegt. 

We starten eerst met een ontbijtje in hotel. De meiden gaan voor de bagel met ei, kaas en bacon, terwijl ik toch maar kies voor een chocoladecroissant en een donut. Dat ontbijtje gaat er goed in en nu is het tijd om de Strip op te gaan.

We nemen de bus naar andere kant van Strip en gaan vanaf hier teruglopen door alle hotels en gekke winkels. We stappen uit bij hotel New York New York, waar we gelijk even een kijkje gaan nemen. Niet alleen de buitenkant is heel tof, maar binnen lijkt het net of je door een straatje in New York woont. De achtbaan, die Marjolein meer dan 10 jaar geleden heeft gedaan, slaan we even over. 14 dollar voor een ritje van 20 seconden vind ik een beetje te veel. We hebben in ons hotel sowieso twee achtbanen, dus dan doen we die wel later vandaag.

Na New York New York checken we de M&M winkel uit, waar ze vier verdiepingen hebben met echt werkelijk alles van M&M’s. Op de tweede verdieping is een hele muur van M&M’s, in alle kleuren en smaken die je maar kunt bedenken. Je kunt in deze winkel zelfs een M&M customizen en je naam erop laten zetten. Daarna gaan we naar de Coca Cola winkel, waar ze ook echt weer van alles van cola hebben, maar geen custumize opties, en dat is nou net waar Coca Cola zich perfect voor leent. Vreemd!

We hadden ook hoge verwachtingen bij de Soda fontein, die buiten al werd aangekondigd. Dit bleek helaas gewoon een tap te zijn.

Dan kijken we even bij Planet Hollywood waar Jeff Dunham en Britney Spears optreden. Een kaartje voor Jeff Dunham was minimaal 90 dollar. Die slaan we maar even over. Een Britney Spears-voorstelling bijwonen staat ook niet echt op m’n Bucket list, dus snel weer weg hier.

We kijken nog even in het Bellagio hotel, waar ze een grote binnentuin hebben met zandkastelen en fonteinen. De fontein buiten hebben we gisteren al bekeken. Het is echt een fancy pancy hotelletje met marmeren vloeren enzo. Groot verschil met onze mega stapelstal Circus Circus, hoewel ik me daar toch meer op m’n gemak voel.
Het MGM hotel valt een beetje tegen, het is daar wat saai binnen, ten opzichte van alle andere hotels. Echt heel zakelijk met een hoop wedkantoortjes.
We lopen nog een stukje richting de bushalte en gaan dan terug naar ons hotel, want die moeten we ook nog eventjes van binnen verkennen. Ons hotel (Circus Circus) heeft namelijk een eigen Adventuredome, een pretpark in het midden van het hotel, met achtbanen en andere attracties. Lobke moet bijna richting het vliegveld, maar er is nog tijd voor 1 achtbaan. Het zijn natuurlijk niet hele grote achtbanen, maar deze is wel vet! Onverwachts gaat hij toch nog best hard en stijl met loopings en alles erop en eraan.
Snel terug naar de hotelkamer, de koffer oppikken en dan naar de shuttlebus naar het vliegveld. We krijgen te horen dat we hem eigenlijk hadden moeten reserveren, maar Lobke mag gelukkig toch mee! We nemen afscheid en zwaaien haar uit. Wat jammer dat je alweer weg moet Lobje 🙁 ik vond het echt heel gezellig met je en we konden je scoutingskills goed gebruiken tijdens het kamperen! Hoe moet dat nou straks zonder jou?
Marjolein en ik gaan na het uitzwaaien nog even terug naar de Adventuredome terug om nog de andere attracties uit te proberen. Er is nog een andere achtbaan, je kunt lasergamen, wat best gaar is, er is een 3D film van SpongeBob en een 3D filmpje van Happy Feet met bewegende stoelen. Nog een keertje de achtbanen en daarna hebben we het wel weer gezien. Ik laat nog een customized kadootje voor Denise maken, waarvan ik denk (en hoop) dat ze het super vet gaat vinden. Wat het is ziet ze wel als ik thuis ben.
We hebben nog tijd om heel even te powernappen voordat we weer het centrum ingaan. Gisteren zijn we alleen op het dakterras van Omnia geweest, omdat de binnenzalen dicht waren, maar we willen eigenlijk wel heel graag ook die gedeeltes zien. We hebben ook gezien dat Armin van Buuren hier vanavond draait, dus we hebben online kaarten gekocht. De nette kleding gaat weer aan en we gaan op pad. We gaan een beetje vroeg op pad, want het zal vanavond wel wat drukker zijn, en dat is het zeker. Als we aan komen lopen staat de rij tot ver buiten. Iedereen staat in de hitte te hopen om naar binnen te mogen. We hebben al een kaartje dus we gaan eerst even binnen kijken of we in deze rij moeten of dat we een andere rij mogen nemen. Gelukkig is dat het geval! Binnen tien minuten zijn onze paspoorten gecheckt en mogen we naar binnen. De Chinees, zonder selfie-stick (huh?) achter ons in de rij wordt weggestuurd om schoenen te wisselen, omdat hij nog sneakers aanheeft, dus gelukkig hebben wij ons wel netjes aan de dresscode gehouden. 
De club ziet er van binnen echt nog gaver uit dan het dakterras. De verlichting is heel vet, er is een bewegend plafond, mooie aankleding van de zaal. We staan bijna helemaal vooraan bij de dj, zo gaaf! De dj die nu staat te draaien doet het goed, het klinkt lekker en we staan lekker te dansen. Het wordt drukker en drukker en we vragen ons wel af wanneer Armin gaat draaien. Dit blijkt pas om twee uur te zijn. Inmiddels staan we niet meer vooraan, want als je eenmaal de cirkel uitgaat (om drinken te halen of naar het toilet), dan mag je niet meer terug. Dan begint Armin, en ondanks dat we nu vanaf het bovenbalkon kijken, is het alsnog heel vet! Hij weet wel hoe je een feestje moet bouwen! Iedereen was een beetje ingekakt bij zijn voorganger DJ Rucken omdat het feestje al 4 uur bezig is, maar Armin komt op en iedereen is weer wakker. Nice!
Tijd om de bus terug te pakken en nog even een paar uurtjes te slapen, voordat we morgen ochtend mijn droomauto gaan ophalen en Las Vegas gaan inruilen voor Los Angeles.

USA dag 15: Grand Canyon – Vegas

Dag 15: Grand Canyon – Vegas
Goedemorgen! Dit was voorlopig ons laatste nachtje in een tentje. We staan weer vroeg op, pakken onze spullen in en gooien de piepschuimkoelboxen weg, want de volgende 6 nachten slapen we in hotels en motels. De meiden vinden dat jammer, ik vind het stiekem wel fijn. Ik vind kamperen wel leuk hoor, maar na 4 dagen buiten rond dwalen in een hotelletje met lekker bed en airco best welkom.
Voordat we naar Las Vegas gaan, gaan we nog de Dessert view route rijden aan de kant van het Grand Canyon park die we nog niet hebben gezien. Ik heb er niet zo’n zin in, want ik vind de Grand Canyon tot nu toe behoorlijk eentonig, maar één can de punten waar we gaan stoppen is de favoriete plek van een paar Grand Canyon-medewerkers, dus daar ben ik wel benieuwd naar. We stoppen onderweg bij een paar viewing points, waaronder de Dessert View Watch Tower. Het favoriete punt van de medewerkers. 
De binnenkant van de toren is mooi versierd met schilderingen maar toch vooral het uitzicht op de grand canyon is hier erg mooi. Er is hier een ook een winkeltje, dus we kopen hier nog even een ijsje en een souveniertje. 
Tijd om naar Las Vegas te gaan! Het is nog een beste rit, en we komen eind van de middag aan. We parkeren de auto, en checken in bij het Circus Circus hotel, in onze kamer op de 26e verdieping met kamernummer 26732. Dit wordt Lobke haar laatste nachtje op onze reis en dit was ook ons laatste tripje met de Jeep, want deze gaat voor de laatste week plaatsmaken voor mijn droomauto: een Ford Mustang. Daarom laden we alle spullen uit en checken we alle hoekjes en gaatjes van de auto of we alles hebben. In de taxi terug van de autorental naar het hotel, vertelt de taxi-chauffeur in geuren en kleuren over wat hij allemaal meemaakt tijdens zijn nachtshifts met dronken klanten. Super grappig. Tis echt zo’n typische Amerikaan. Beetje macho, heel enthousiast. Ik hou er wel van. Voor even dan..
We lopen een klein stukje door ons enorme hotel. Terwijl ik nog even langs het toilet ga, gooien de meiden even een quarter in een van de fruitautomaten en wint Lobke 1,25$. Nu we rijk zijn, gaan we de Strip op. Ons hotel zit helemaal aan het eind dus het is wel erg ver wandelen en het is ook bloedheet. De zon schijnt nog fel, terwijl het inmiddels al een uurtje of 7 is en ook de wind is gewoon heet. Het is op dit moment gewoon nog 42 graden Celsius en voelt nog veel erger aan dan Death Valley. Pfffff!
We kijken onze ogen uit naar alle enorme en bijzondere gebouwen, maar ook vooral naar alle gekke mensen: Sexy vrouwtjes met politie of konijnenoutfits, een man in een Borat-mankini, iemand met een bord “kick me in de nuts for a dollar”, grote spierbundels zonder shirts, mensen in pakken van mignions en allerlei superhelden of transformers, dikke vrouwen met alleen tapejes over hun tepels, maar ook veel zwervers of bedelaars en predikers voor god. De tijd gaat hier snel, en we willen nog even op pad vanavond, dus we eten snel wat bij de McDonalds en kopen een 24-uur kaartje voor de bus, waarmee we onbeperkt dag en nacht over de Strip heen en weer kunnen. 
Terug in het hotel gaan we even douchen, omkleden en optutten om het nachtleven van Las Vegas te gaan ontdekken. We hebben geprobeerd om via de website ons op de gastenlijst van Club Omnia te laten zetten, maar hebben geen bevestiging dat het is gelukt, dus we gaan het gewoon proberen. Ik moet verplicht in lange broek, nette schoenen (geen sneakers) en een overhemd. Gelukkig is het buiten nog steeds ruim 40 graden, dus het is helemaal niet warm. De meiden doen een jurkje aan, maar hebben het ook nog steeds warm. 
We pakken de bus en komen bij de club aan. We vragen in de rij voor “guest list” of we erop staan. Dit is niet het geval, maar na een check van onze paspoorten of we 21 zijn, mogen we toch door. Hierdoor lijken ze vergeten te zijn dat we nog niet hebben betaald, dat scheelt ons weer 20$ voor de meiden en 30$ voor mij (ze doen hier nog flink aan discriminatie wat entreeprijzen betreft), en dat kunnen we goed gebruiken, want de biertjes zijn hier minimaal 11$ per stuk. Teeeering! Dat wordt morgen gokken om ze terug te verdienen.
Echter smaken de eerste slikken koud bier wel heerlijk bij een prachtig uitzicht vanaf het dakterras op de Strip met de Eiffeltoren, en een lekker muziekje om op te swingen. We maken wat praatjes, wagen een dansje en genieten ook vooral van het “mensenkijken”, dat is wel echt super leuk hier. 
Om drie uur gaat de club sluiten, maar wij zijn nog in party modus, dus we gaan nog naar café Carnaval aan de andere kant van de straat. Hier feesten we nog heel even door, maar als ook deze kroeg gaat sluiten om vier uur, vinden wij het ook wel mooi geweest. We pakken de bus terug naar het hotel en duiken onze bedjes in. Morgen gaat Lobje ons verlaten 🙁 ik hoop dat we er nog een leuk laatst dagje van kunnen maken.

USA dag 14: Grand Canyon Hiking

We starten onze dag weer met een broodje Nutella, als bodempje voor een goede wandeling door het park van de Grand Canyon. Eerst pakken we de auto naar het museum bij het yavapai punt, waar we gisteren nog van de zonsondergang hebben genoten. Vanaf daar gaan we verder met een shuttlebus naar het Yaki point. Alle namen van uitzichtpunten in dit park klinken trouwens een beetje Japans, maar het zijn Indiaanse (Navajo) namen. Niet heel makkelijk, maar wel toepasselijk. 

Vanaf dit punt willen we teruglopen naar het museum, een tocht van ongeveer 5 km. Onze chauffeur op het vliegveldje gisteren heeft deze route aangeraden.
Na te hebben genoten van het uitzicht bij het Yaki point, lopen we naar het volgende punt. Hier nemen we de verkeerde trail, die helemaal naar beneden gaat. We lopen een flink stuk naar beneden tot een uitkijkpunt, waar je zowel naar beneden de Canyon in, als terug omhoog kan kijken. 

Naar beneden gaan we zeker niet doen. Dat lukt niet in één dag. Dus we lopen weer terug naar boven. Gelukkig is het minder zwaar dan we hadden verwacht, maar het is wel heel erg warm. 

We nemen nu de goede pad, een trail die langs de rand van de canyon loopt. Op het pad zelf zien we maar bijna alleen maar struiken en bomen in plaats van de canyon, dat is wel jammer. Maar de uitzichtpunten en soms wat kijkplekjes tussendoor bieden wel mooie views. De Grand Canyon is indrukwekkend vanwege zijn enorme grootte en er zijn mooie kleuren en diepe rotspartijen. Het jammere aan deze canyon is wel dat hij zo groot is, dat je met een wandeling relatief maar zo’n klein stukje aflegt, dat de uitzichten ongeveer hetzelfde blijven. We zijn denk ik een beetje te verwend met bijvoorbeeld Bryce Canyon, waar het landschap elke bocht weer anders was.

Met de verschillende shuttlebusjes gaan we vanaf halte Village via Hermits Transfer naar Hermits Rest. De buschauffeur waarschuwt wel een miljoen keer dat je op de haltes van de rode lijn, op het eindpunt na, nergens water of eten kunt krijgen en dat je dat toch echt wel nodig hebt. We hebben genoeg bij ons, dus we gaan gewoon!

Vanaf het eindpunt van de shuttle hiken we steeds een stuk terug naar het volgende uitkijkpunt en soms pakken we tussendoor weer de shuttle een stukje terug. Deze canyon is echt gigantisch. Ondanks dat we aardig wat kilometers hebben gehiked en met de shuttle hebben afgelegd, hebben we nog maar zo’n minideeltje van de hele canyon gezien. 
Als we eind van de middag zijn uitgewandeld, halen we nog even wat boodschapjes en dat is het tijd om onze voetjes omhoog te doen en een lekker biertje te drinken. Ook zijn we wel toe aan een frisse douche. Daarvoor moeten we een stuk lopen naar het begin van de camping over een klein paadje. Ik struikel over een stukje boomstronk dat heel onopvallend uitsteekt, en op het moment dat ik zeg pas op voor die boomstronk struikelt Marjolein er vervolgens overheen, waarbij ze haar teen openhaalt. Auw! Maar geen zorgen, Marjolein overleeft ook dit avontuur.

Na het douchen gaan we weer barbecuen! Dit keer hamburgers en spareribs. De sparerib is zo groot dat hij niet in een keer op de bbq past. Klungeltje Marjolein snijdt ze in stukken en haalt dit keer haar vinger open, volgens mij is het niet helemaal haar dag, maar goed, pleistertje erop en weer door! 

Nu is het weer tijd om te gaan slapen. Morgen nog even een auto-Grand Canyon route doen en dan een lang ritje naar Vegas! 

USA dag 13: Geocachen in Flagstaff en Helikoptervlucht

Dag 13: Geocachen en Helikoptervlucht
Haaatjoe! Marjolein en ik schrikken om kwart over acht wakker van Lobkes nies in haar tentje verderop op ons veldje. Mijn telefoon is uitgevallen vannacht en de wekker is niet afgegaan. We proberen onze route bij te houden met de app Route-tracker, waardoor we aan het eind van onze reis kunnen bekijken hoe we allemaal hebben gereden, maar ik heb de app gisteren niet uitgezet en daardoor is m’n batterij nu leeg. Gelukkig is Lobke onze natuurlijke wekker vandaag.
We ruimen onze spulletjes weer op, eten een ontbijtje en gaan weer op pad. We vonden gisteren alledrie het stadje erg leuk en de Historic 66 Geocache route erg leuk, dus we gaan nog even terug. Het is vandaag een beetje bewolkt. Hierdoor brandt de zon niet zo, maar het is wel vies benauwd. 
We vinden ons al geocachend een weg door Flagstaff. Als we even aan het zoeken zijn, komt er een man naar buiten die ons een tip wil geven, maar we hebben het doosje net gevonden. We maken een praatje over onze reis en hij is best een beetje jaloers op wat wij allemaal zien tijdens onze roadtrip. 
Om een uurtje of 2 vinden we het wel mooi geweest en beginnen we onze trip naar de Grand Canyon. Het is ongeveer 1,5 uur rijden, en dat is voor ons echt een eitje vergeleken bij alle afstanden die we al hebben gereden. Ondertussen hebben we wel al een beetje honger, maar we doen deze vakantie aan fastfoodketen bingo en we willen alleen nog eten bij fastfoodketens die we nog niet hebben afgestreept van ons lijstje. We slaan de Jack in de Box dus over om verderop naar een ander eettentje te zoeken, maar soms moet je hier echt hele stukken rijden voordat je weer een nieuwe afrit of benzinepomp tegenkomt. Pas bij de ingang van de Grand Canyon vinden we een Wendy’s, en dit is tot nu toe mijn favoriet! De patatjes zijn lekker en de kipnuggets zijn groot en hebben goed vlees. De meiden hebben genoeg aan een kindermenu, maar ik ben heel blij met mijn kip-10 menu.
Vlak voordat we bij Wendy’s aankwamen, zijn we langs Grand Canyon Airport gereden. Ik wil heel graag een keer in een helikopter vliegen en waar is dat mooier dan hier. Marjolein wil ook heel graag, en Lobke twijfelt nog een beetje afhankelijk van de prijs. Bij Wendy’s zien we foldertjes liggen en kortingsbonnen van 10$ per persoon. Er zijn tours van 15-20 minuten over de south rim, of 45-50 minuten over zowel de south als north rim, en er staat dat je meer informatie kan krijgen bij de Airport, dus na het eten rijden we weer even terug. Als we informeren om voor morgen of overmorgen ochtend een lange tour te boeken (als je het doet moet je het goed doen!), blijken er alleen nog maar plekken te zijn om 12:00. Dat is niet handig want als je midden op de dag naar het vliegveld moet rijden ben je wel een groot deel van je dag kwijt. Maar.. Er is ook nog een tour beschikbaar om 17:00 vandaag. Dat is over drie kwartier. Nu het zo dichtbij komt is Lobke ook helemaal overtuigd. 
We moeten op de weegschaal, rekenen af en worden meteen met een shuttlebusje naar het vertrekpunt gebracht. Met z’n drieën staan we te stuiteren van enthousiasme! Hier moeten we inchecken, maar dan horen we opeens dat de tours van vier uur niet zijn doorgegaan vanwege onweer boven de north rim. Zou onze vlucht wel doorgaan dan? Het zou wel heel erg balen zijn, ze heeft ons nog geen 10 minuten geleden op deze tour geboekt. De mensen voor ons krijgen de keuze om hun tour te laten omboeken naar een korte tour of voor morgen een tijd te reserveren. We overleggen alvast even over wat wij gaan doen, maar dan lijkt het erop dat de tours toch doorgaan. We moeten nog even in spanning blijven, maar dan krijgen we allemaal een kaartje met ons stoelnummer en een zwemvest en mogen we richting onze helikopter. 
In de helikopter worden onze riemen vastgeknoopt en krijgen we allemaal een koptelefoon met een microfoontje zodat we toch nog met elkaar kunnen praten. We zitten samen met drie Fransen in de helikopter en we zitten allemaal op dezelfde zender en dat is best grappig. De helikopter is bijna helemaal van glas, dus je kunt alle kanten op kijken. 
De helikopter komt los van de grond met de tune van Superman door onze koptelefoon. Het voelt alsof we in een flightsimulator zitten, echt een gek gevoel, maar zo gaaf! Binnen een paar minuten vliegen we over de bossen richting de canyon. Het moment dat we aan de rand van het bos aankomen en net over het randje van de canyon kunnen kijken is echt onbeschrijfelijk! We vliegen gewoon boven de Grand Canyon! Ik weet bijna niet waar ik moet kijken. Het is echt zo gaaf. Er wordt inmiddels een bandje gespeeld met wat informatie over de geschiedenis, steenlagen, de grootte en diepte van de canyon en de piloot wijst ons op een paar bekende bergen zoals het piratenschip en de draak. 
We vliegen een tijdje door de canyon en stijgen dan weer iets op en vliegen over het bos richting de north rim. Onderweg begint het een beetje te regenen en we voelen de helikopter vechten tegen de wind. De piloot geeft geen kick, dus we gaan er vanuit dat het wel goed zit. En dat is ook zo, want na een paar minuten is er niets meer te merken van het buitje en vliegen we boven de north rim. Ook hier kijken we weer onze ogen uit. De playlist die ondertussen wordt gedraaid past zo goed bij de vlucht. Als we na een tijdje weer de bosrand zien, vinden we het alledrie jammer dat het alweer bijna een afgelopen is, maar nu wordt wel één van Marjoleins lievelingsnummers “drops of Jupiter” van Train gedraaid. Heerlijk, maar we waarschuwen haar wel dat ze niet mag meezingen door de headsets.
Als we weer op de grond staan, hebben we allemaal een smile van oor tot oor op ons gezicht. Wat was dat gaaf! Ik koop de foto die van ons is gemaakt als we voor de helikopter staan en Lobke koopt een Grand Canyon poster als souvenir. De shuttlebus staat als op ons te wachten en de chauffeur geeft ons wat tips voor in het park terwijl hij ons weer naar onze auto terugbrengt.
We rijden door naar de camping, checken in, zetten onze tentjes op en rijden naar het uitzichtpunt Yakamamimu (opzoeken) om hier te kijken naar de zonsondergang. Het is een super mooi uitzichtpunt en de zon kleurt de rotsen mooi oranjeachtig. 
Op de terugweg naar de camping zien we allemaal herten en elanden. Ze staan rustig langs de rand van de weg te grazen en geven geen kick van alle auto’s die voorbij komen. We zien zelfs een mannetjes hert met een enorm gewei op echt nog geen twee meter afstand van onze auto. Wat een indrukwekkend beest.
Terug op de camping maken we een vuurtje aan. Tijd voor een barbequetje. We eten chickenwings en worstjes met salade erbij. We drinken nog een biertje, relaxen een beetje en kletsen na over ons helikopteravontuur, voordat we onze luchtbedjes weer opzoeken.

USA dag 12: Antelope Canyon en Flagstaff

We kunnen vandaag eindelijk een keertje uitslapen, maar worden door de hitte al super vroeg wakker. We veranderen de plannen en besluiten om nu al boodschappen te gaan doen bij de Walmart die we gisteren tegen kwamen, zodat we vanavond rustig aan kunnen doen in Flagstaff.
Deze Walmart blijkt veel meer verse producten te hebben dan de vorige. We maken een heel plan om zo snel mogelijk alle benodigde spullen bij elkaar te krijgen en dat werkt eigenlijk perfect! Ik ben verantwoordelijk voor frisdrank, bier en chips. Laat dat maar aan mij over! Razendsnel zijn we er doorheen en proppen we de boodschappen in de auto.
We besluiten om de Lower Antelope Canyon te doen omdat deze wat rustiger is. We hebben niets gereserveerd en pakken het eerste beste tentje met indianen die we tegenkomen. Tegen een redelijke prijs kunnen we tickets kopen voor de Tour van 10:50. We krijgen de Tour van Nikki, een grappig Navajo vrouwtje die lekker kan lullen en de mooie foto plekjes kent. De canyon is super mooi en heel gekleurd. Het is wel erg druk door een aantal nieuwe gidsen die de selfie Aziaten nog niet echt bij de groep weten te houden. Marjolein gaat helemaal los met mijn camera en maakt om de 5 seconde een foto. Als hier geen goede bij zit dan weet ik het ook niet meer 🙂
Na de Tour gaan we nog even lunchen bij Fastfood keten Jack in the Box zodat we deze ook weer van het lijstje kunnen strepen. Ik neem een mega Large cola zodat ik de hele rit naar Flagstaff koud drinken heb. De kipnuggets smaken hier erg goed. De kip is gewoon nog echt te proeven, wat ik niet gewend ben door de kipnuggets in Nederland. Na de lunch hebben we een lekker ritje naar Flagstaff voor de boeg.
Ik heb voor de reis alle adressen van alle hotels en campings al ingevuld, maar blijkbaar is deze camping niet helemaal goed gegaan. We komen midden in een bos uit, waar her en der wat wild gekampeerd wordt, maar dit is zeker niet de camping die ik heb geboekt. Mijn minimale eis was toch dat er in ieder geval een wc aanwezig was.

De meiden zien het helemaal zitten om hier te gaan kamperen maar ik wil toch nog even de echte camping zoeken, die we na wat Googelen gelukkig ook vinden en bereiken. Heel veel luxer is het niet, want er staan alleen wat dixies op de camping, maar ze zijn in ieder geval erg schoon.
We zetten de tentjes op en ik loop naar de camphost om te vragen wat we echt moeten doen in Flagstaff. Terwijl hij adviseert om naar Historic Downtown te gaan ben ik een beetje afgeleid. Naast me vliegt een super mooie kolibrie/hummingbird. Ik heb deze beestjes nog nooit in het echt gezien en heb spijt dat ik alle spullen in de auto heb laten liggen waardoor ik er geen foto of filmpje van kan maken. Zo mooi! De camphost vind het wel grappig dat ik zo onder de indruk ben.
We rijden naar Historic Downtown, waar allemaal oude gebouwen staan met vele kroegen en restaurantjes. We zoeken twee Geocaches van de serie Historic Flagstaff en komen daar wat meer te weten over hoe Flagstaff vroeger was, in de hoogtijden van Route 66. Leuk om op deze manier nog wat te leren van de stad.
We babbelen nog wat met andere Geocachers en gaan vervolgens naar restaurant Black Bart’s Steakhouse Saloon.

Het bedienend personeel zingt hier de hele avond liedjes en onder het genot van een Grand Canyon biertje werken we onze zalm, spare-ribs en een heerlijk kippetje naar binnen.
Na het eten rijden we naar het Observatorium om naar de sterren te kijken. Het is super helder en ze hebben daar de planeet Pluto ontdekt dus het lijkt ons wel leuk om daar even te gaan kijken. Wanneer we aankomen blijkt echter dat ze over 10 minuten gaan sluiten en we moeten de volle prijs (14 dollar pp) betalen om nog maximaal 10 minuutjes te mogen kijken.
Nou weet je wat.. We kijken op de camping nog wel even naar de sterren, voordat we weer weer ons bedje in duiken.

USA dag 11: Bryce National Park & Horseshoe Bend

Het is half 4 ‘s ochtends, pikkedonker en de wekker gaat. We gaan vandaag de zonsopgang bekijken in Bryce Canyon. Het is anderhalf uur rijden en de zon gaan over 2 uur op, dus we moeten het redden.

We hebben gister avond alles al ingepakt en klaargelegd, dus we ruimen de tentjes op en springen in de auto.
Het is echt zooooo donker op de weg. Zelfs met groot licht aan is het lastig om te zien waar je daar toe gaat. Ik vind het niet zo erg om te rijden, want er rijdt geen enkele andere auto, maar na een paar minuten lijkt het net of we in een videogame zijn beland. Om de paar minuten rennen konijnen en eekhoorns over de weg, die ik vervolgens moet ontwijken. Één keer moet ik echt een noodstop maken waardoor Marjolein wordt bedolven onder tassen, maar gelukkig overleven zowel Marjolein als het konijntje dit avontuur.
Na anderhalf uur komen we aan in Bryce Village. Het begint al licht te worden en we zien een aantal auto’s voorbij rijden als wij staan te tanken. We hoeven bij de poorten van Bryce Canyon National Park de National Park-pas niet te laten zien want de rangers slapen nog. De hokjes zijn nog dicht.
We krijgen dus ook geen plattegrond of boekjes, maar gelukkig hebben we alles meegekregen van onze vakantie-papa en -mama Ad en Marian. 

We volgens een grote touringbus, want zij zullen wel weten waar de mooiste zonsopgang is. Verbazend is wel dat de mooiste zonsopgang blijkbaar niet op het Sunrise-point, maar op Bryce-point te zien is.
We staan vol spanning te wachten tussen de selfiemakende Chinezen. Daar komtie hoor.. Nog heel even.. Jaaaa.. Kut! De hele vakantie nog geen wolk gezien, maar nu zit er precies een wolk voor de zon. Lekker dan! Geen zonsopgang die de bergen doet kleuren, maar de wolken en lucht hebben wel mooie kleuren. Gelukkig is het uitzicht wel super mooi vanaf dit punt.
We lopen nog een stukje en stappen dan weer in de auto en maken stops bij alle viewing points. De ene nog mooier dan de andere. Overal zijn we de enige omdat het zo super vroeg is. Heel relaxt om een keer niet te wachten op Selfiestick-Aziaten.
Na alle viewingpoints te hebben gezien gaan we nu nog even een wandeling doen van 2,5 uur. We doen de Queens Garden Trail gecombineerd met de Navajo Loop Trail. Deze wandeling loopt dwars door de Canyon en is lekker variërend, net als de rest van Bryce Canyon. Wat een geweldige canyon is dit! 
Na de wandeling rijden we naar Lake Powell vlakbij Page. Het is een hele relaxte rit en met de cd van Acda en de Munnik spelend vanaf m’n iPhone blèren we lekker mee met alle liedjes.
Aangekomen bij Lake Powell rijden we eerst nog heel even door naar de Horseshoe Bend, waar de Colorado River een bocht maakt. We verwachten eigenlijk dat de wereldberoemde bocht op de Horseshoe Bend Road zit, maar daar staat alleen een McDonalds en een Walmart. We zien nergens borden met Horseshoe Bend. Ik snap er niets van! Hij zat toch wel bij Page? Ik dacht toch echt dat ik dat ergens had gelezen. Even snel googlen en ja hoor! Hij zit gewoon 500 meter verderop.
We rijden er naar toe en lopen in de volle hitte (38 graden Celsius) door de volle zon zonder schaduw naar de Horseshoe Bend. Het is de wandeling van een kwartiertje in de hitte helemaal waard, want man man man wat is dit super mooi zeg! 
Na wat fotootjes en een praatje met wat Nederlandse gasten die eigenlijk alleen naar de VS zijn gekomen om in Vegas te zuipen en het eigenlijk allemaal niet zo interessant vinden, rijden we over de dam naar onze camping aan Lake Powell.
Het is nog steeds super warm, dus we rijden direct door naar het strand en relaxen daar heerlijk tot na zonsondergang met onze piepschuimenkoelbox naast ons, terwijl we op onze strandstoeltjes zitten te chillen.
We rijden even naar het douche-gebouw waar we na 3 dagen eindelijk weer kunnen douchen en waar we ook nog even onze kleding wassen. In het donker zetten de meiden de tenten op terwijl ik bij de wasmachines wacht tot er eindelijk een droger vrij komt.
Wanneer ik bij de tenten kom heeft Lobke een soepje gemaakt. We spelen nog een spelletje shithead bij kaarslicht en gaan weer lekker slapen zodat we morgen goed uitgerust kunnen genieten van de Antelope Canyon.

USA dag 10: Canyoning & Zion National Park

We hebben om half 8 bij een benzinepomp in de buurt van onze camping afgesproken met onze gids voor canyoning bij Zion. We weten niet precies hoever we moeten rijden, dus we gaan optijd weg, maar gelukkig blijkt het niet ver. Eric, onze gids, is er ook vroeg bij en we vertrekken in zijn jeep naar het startpunt van de trip. We moeten hiervoor een stuk door een privé weg en een onverharde weg met enorme stenen en krappe bochtjes, wat op zichzelf al een beleving is.
We stoppen op een verlaten bergweggetje en krijgen een helm en harnas aangemeten. De canyon waar we in gaan klauteren is hun eigen geheime canyon die nog door niemand anders ontdekt is. Zij hebben de Canyon gevonden via Google Earth en zijn er bij het Scouten achter gekomen dat het de perfecte slot canyon is voor Canyoneering, zoals zij canyoning noemen. De canyon heeft geen naam, dus wordt door de gids de “Unnamed Canyon” genoemd. We lopen een stuk over de rotsen, tot we bij een diepe kloof komen, waarvan we het einde van het dal niet kunnen zien. Dit wordt onze eerste afdaling. Eric legt uit hoe hij ons vastmaakt en hoe we onszelf naar beneden kunnen laten zakken aan het touw. Als je beneden bent, moet je de touwen losmaken en naar boven roepen “safety off” en “rappel off”, zodat het touw weer naar boven kan worden getrokken en de volgende naar beneden kan. Ik ga als eerste en ik kom soepeltjes beneden. Ook de meiden gaat het prima af. 
We vervolgen onze tocht door de smalle canyon. We klauteren over rotsen, maken nog een paar afdalingen, lopen door watertjes en komen uiteindelijk uit in een soort holletje in de canyon met mooie rondingen in allerlei oranje tinten door de zon. Het lijkt behoorlijk veel op de foto’s die ik heb gezien van de Antelope Canyon waar we overmorgen naar toe gaan. Maar op dit mooie plekje hier hebben we een kleine drink en snackstop en daarna gaan we weer door! Uiteindelijk komen we weer aan het eind van de kloof aan en lopen we via een zandweggetje weer terug naar het beginpunt. Dat teruglopen is nog het zwaarste aan de hele tocht. Het canyoning zit erop, maar Eric wil ons wel nog graag even een andere canyon laten zien, de “red canyon”. We kunnen er een klein stukje inlopen tot dat het zo nat wordt dat we onze schoenen weer uit zouden moeten. Deze canyon ziet er weer anders uit, veel vlakker vertelt de gids maar vooral de kleuren zijn weer anders. Ik denk dat wij vandaag de leukere canyon hebben beklommen. Het was zoooo vet om te doen! Het abseilen, het klimmen en klauteren tussen rotsen door, die super mooi zijn. Als we in Nederland bergen en Canyons hadden zou ik hier mijn nieuwe hobby van maken 🙂
Als we weer af worden gezet bij onze truck is het pas tussen de middag. We hebben dus nog veel tijd over vandaag en rijden meteen door naar Zion nationaal park. Op aanraden van de gids pakken we de shuttle helemaal naar het eind van het park om daar te wandelen door de Narrows. De shuttle doet daar bijna 40 minuten over en helaas zijn we aan de verkeerde kant van de bus gaan zitten, want het mooie uitzicht zit aan de andere kant. Dat moeten we even onthouden voor de terugweg.
De Narrow trail is een wandelpad dat overgaat in een lage rivier tussen de bergkloof door. Het is populair, want het is er erg druk. Het water is lekker verkoelend, want het zonnetje schijnt fel. Niet dat we heel veel van de zon merken want we lopen bijna de hele tijd in de schaduw om we door de kloof lopen. We lopen van eilandje naar eilandje door het water. Er liggen gigantisch veel keien dus we moeten goed opletten waar we gaan staan. Ik vind het best een beetje spannend aangezien we m’n dure camera en onze telefoons en alles bij ons hebben, maar gelukkig gaat alles goed.
Soms krijgen we hele diepe stukken om over te steken, waarbij het water tot boven mijn knieën komt. Bij Lobke en Marjolein komt het water dus zo ongeveer tot hun nek. Nou jaaa, of misschien iets lager. 
Als we ongeveer 5 kilometer door het water hebben gebanjerd vinden we het wel mooi geweest. We draaien om en lopen terug. We merken dat het water nu veeeeel hoger staat dan eerst. We lopen nu niet meer van eiland naar eiland maar banjeren constant door het redelijk diepe water terwijl we genieten van de mooie groene kloof. We nemen in een diep stuk onderweg nog even een duik en Marjolein en Lobke glijden nog even van een rots het water in waarna we onze weg weer vervolgen. We komen veel sneller aan bij het beginpunt dan we hadden verwacht. Het gaan allemaal zoveel sneller als het minder druk is en het water hoger staat. Eigenlijk toch wel jammer dat we er al zijn. Ik vind het echt leuk!
We nemen de shuttle terug naar het begin en lopen naar de auto die kokend heet is. We gaan naar de camping maar besluiten bij het beginpunt van het canyoningen nog naar een restaurantje te gaan genaamd Ho-made Pies waar we heerlijke spare ribs en steak eten.
Op de camping stippelen de meiden de route voor morgen uit en zetten we alles vast in de auto voor morgen ochtend. We willen namelijk de zonsopgang in Bryce zien en het is ongeveer 1,5 tot 2 uur rijden. We moeten dus vroeg weg.
Wat was het een vette dag vandaag! Één en al hoogtepunten. Ik ben zo benieuwd naar Bryce! Kan het nog mooier dan we vandaag hebben gezien?

USA dag 9: Dead Valley

 We staan weer vroeg op, want we willen graag de zonsopkomst zien. Alle spullen gaan de auto weer in, we smeren een broodje (want het ontbijt gaat pas over een paar uurtjes open) en we gaan op pad. We rijden naar de eerste stop in de zandduinen en zoeken een plekje in het zand. Ondanks dat de zon nog niet op is, is het wel al redelijk licht en we proberen weer wat perspectief foto’s te maken. Zo lijkt het net of ik op een flesje balanceer en of Marjolein mini-me op wil eten.
De zon komt langzaam op. De bergen achter ons kleuren een beetje oranjerood. Hier lukt het wel om coole springfoto’s tegen de zon in te maken, waardoor je alleen je siluet ziet. Als de zon echt doorbreekt, worden de zandheuvels mooi verlicht. Het wordt ook meteen een beetje warmer, dus op naar onze volgende stop. We maken stops bij de highlights in het park. We maken een klein wandelingetje bij een bijna uitgedroogd riviertje. Als we even helemaal stil zijn, is het daar echt doodstil. Je hoort echt niets of niemand. Het is nog super rustig in het park, maar heel af en toe komen we andere mensen tegen. Bij Badwater is er eerst echt helemaal niemand. We kunnen van het uitzicht genieten en rustig foto’s maken. We maken een ommetje terug over de “artistic route” waarbij de rotsen prachtig gekleurd zijn in groen, roze, oranje, en nog meer kleurtjes. Bij de Devils golfcourse is er een hele droge rotsachtige grond en tenslotte hebben we een prachtig uitzichtpunt bij Zabriskie point. Hier kun je echt over een heel groot gebied uitkijken. Het is bijzonder om te zien hoe er zoveel verschillende natuurlijke landschappen kunnen zijn in zo’n droog gebied. 
Na het Zabriskie point gaan we richting onze volgende camping, voordat het echt te heet wordt in Death Valley. Deze nieuwe stop is bij de Coral Pink Sand Dunes. We slapen hier twee nachtjes. De camping ligt echt aan de duinen en er is een mooi uitzichtpunt. We zetten de tentjes op en relaxen even bij het uitzichtpunt. Marjolein besluit van een van de duinen naar beneden te rollen. “Is her name Sandy?” vragen een paar andere toeristen “Well now it is!”. We spelen een paar spelletjes Monopoly met een biertje en maken ondertussen een vuurtje om de kip op te barbecuen. 
Na het eten spelen we nog een spelletje, waarna we lekker gaan douchen en slapen. Morgen gaan we canyonen, dus we moeten wel een beetje fris en fruitig zijn.

USA dag 8: Sequoia National Park

Kwart over 5 gaat de wekker. We staan op, verzamelen alle spullen bij elkaar, maken een ontbijtje en lunchpakketje klaar en gaan op pad. Het is ongeveer 1,5 uur rijden naar de ingang van het park. Rijden in deze omgevingen is echt geen straf. Het landschap is mooi en verandert continue. Vlak voor de ingang van het park stoppen we nog even bij een heel groot bergmeer voor een mooi uitzicht op het water en de bergen. We maken wat fotootjes en gaan weer verder. 

Bij de ingang van het park laten we onze pas weer zien, maar dit keer heeft ze ook onze ID nodig. Ze vergelijkt mijn handtekening in m’n paspoort met die van Ad op de kaart, en schijnbaar lijken ze genoeg op elkaar, dus we mogen zonder problemen door. 
We rijden richting Giant Forest, waar we plannen om een trail te doen. We rijden weer met kronkelweggetjes de berg op en opeens roept Marjolein, “hé, ik zie een beestje, wat is het? WoW het is een beer!!!” We stoppen direct en maken wat foto’s. Super vet! We hebben gewoon een beer in het echt gezien! Terwijl wij foto’s maken worden we boos aangekeken door mensen die ons voorbij rijden. Ik snap echt niet waarom zij niet even naar de beer willen kijken, maar wel foto’s willen maken van een bord met “Drive slowly for bears”. Maar goed, het zal wel aan mij liggen..

  
We vervolgen daarna onze route. Als een kind zo blij roept Lobke “KIJK EEN REUZE BOOM!” Als we de eerste mega boom tegenkomen. “EN NOG ÈÈN!”, “DAAR WEER ÈÈN!”. Dit was echt zo’n gevalletje Springbok in Afrika. Bij de eerste denk je wauw! Aan het einde van de trip vallen ze niet eens meer op zoveel zijn er. Maar toch blijven ze indrukwekkend.
We rijden door naar het Giant Forest museum waar we onze Jeep parkeren. In het museum krijgen we de tip om de shuttlebus te nemen, omhoog naar de General Sherman Tree, de hoogste boom van de wereld, om vervolgens naar beneden te wandelen. Goede tip! Gaan we doen.
Eenmaal boven stikt het van de reuze bomen. Wat een toffe natuurverschijnselen zien we toch tijdens deze reis. En het mooie is.. We gaan er nog veel meer zien!
De General Sherman Tree is echt gigantisch groot. Omdat het nog zo vroeg is loopt er een handjevol mensen in het park. Een man ligt op de grond om een foto te maken van de hele boom. Eerst moeten we daar nog een beetje om lachen, maar een paar seconde later ligt Marjolein ook op de grond om Lobke en mij samen met de boom op de foto vast te leggen.
Lobke gaat ook nog even liggen voor de foto met Marjolein en vervolgens gaat zelfs een onbekende man voor ons op de grond liggen om een foto van ons drieën te maken. We beginnen aan de wandeltocht terug naar beneden, waarbij het landschap regelmatig weer totaal anders is. Bijna al de reuzebomen zijn zwart aan de zijkant of binnenkant. We vragen ons af of er een grote brand is geweest (jaren geleden) of dat de bomen gewoon aan de binnenkant zwart horen te zijn. We maken nog een paar toffe foto’s tijdens de wandeltocht en komen dan weer uit bij het museum. 
We beginnen aan onze tocht naar Death Valley, waar we onze tentjes een nachtje verruilen voor een hotelletje. Toen ik campings ging boeken was degene in Death Valley vol, maar met die hitte hier is het ook niet erg dat om een hotelkamer met airco te hebben. Het landschap onderweg verandert weer continue. We rijden langs mooie natuurlandschappen, maar ook langs grote windmolenparken en olievelden met enorme pompmachines. We maken een tussenstop bij Denny’s om wat te eten (een zelf samen te stellen kipburger en voor de meiden een salade, waar ze super blij mee zijn na al het fastfood) en een supermarkt om eten voor de komende dagen in te slaan. 
De bergen met bomen ruilen zich in voor grasvelden en zandbergen. De temperatuur loopt op, ondanks dat het al avond is. De thermometer raakt de 110 graden Fahrenheit, wat ruim 43 graden Celsius is, en het is al acht uur ‘s avonds. De bordjes adviseren de airco uit te zetten, dus dit doen we maar braaf, dus we krijgen het ondertussen behoorlijk warm. Het lijkt ook of we de enige zijn hier, we komen bijna geen andere auto’s tegen.
Plotseling komen we op een onverharde weg. Het is niet het platgereden zand, dus de Jeep in Sand-modus zetten is wel echt nodig. Heel tof om hierop te rijden, maar ook wel spannend.
We komen rond half 9 aan in ons hotelletje. Het is nog steeds bloedheet en we zijn toch wel erg blij met ons hotel ipv de camping. Gelukkig is het zwembad tot 12 uur ‘s avonds open, dus daar maken we dankbaar gebruik van! We ruimen al onze troep uit de auto en nemen een duik. Het water is lekker verkoelend. Lobke en Marjolein hebben het idee om een springfoto te maken met de zelfontspanner van de camera. We gaan op de rand van het zwembad staan, Marjolein drukt de knop in en rent ook naar de overkant van het zwembad. Het lampje knippert snel en we springen, maar allemaal ongelijk. De foto is helemaal bewogen en we lijken wel spoken. We proberen het nog een paar keer, maar het levert meer hilariteit dan goede foto’s op. Als we het zwembad uitgaan zijn we zo droog, maar het is zelfs wel een beetje koud als je nat bent.
Terwijl wij onder de sterrenhemel liggen vliegt een hele horde vleermuizen boven ons die kamikazeduiken richting het zwembad maken om te drinken. Ze komen soms zo dichtbij dat ik bang ben dat ze per ongeluk tegen ons aan vliegen en dan gaan bijten of zo, maar uiteraard gebeurt dat niet 🙂
En dan is het tijd voor een douche, en dat is ook wel fijn na twee dagen zonder douchen in deze temperaturen. Ondertussen stippelen de meiden de route uit voor morgen door Death Valley en de route naar de volgende camping.

USA dag 7: Yosemite National Park

De eerste nacht in ons tentje is een feit. We staan om zes uur op, zodat we veel aan onze dag in Yosemite hebben. We puzzelen alle bagage weer in de auto, en gelukkig past het nu veel beter dan gisteren. Het is verder rijden dan we hadden berekend van tevoren met Google maps, dus dat is wel een tegenvallertje. Gelukkig zijn we dat snel weer vergeten omdat we na nog geen mile al een prachtige stop maken bij Lake Cherry. We volgen de TomTom, en die heeft vandaag gekozen voor de toeristische route door de bergen. Het is één groot slingerpad omring door super mooi uitzicht op alle volbegroeide bergen. We rijden helemaal naar beneden, steken over een brug het dal over, om vervolgens aan de andere kant weer helemaal omhoog te rijden. 

  
We komen aan bij de ingang van Yosemite National Park. We laten de parkpas zien die we van onze vakantiepapa en mama Ad en Marjan hebben gekregen en we mogen doorrijden. Onze eerste stop is bij een waterval. Het is maar 300 meter lopen tot het uitzichtpunt, maar vanaf daar kun je helemaal naar boven klauteren over de rotsen tot de onderkant van de waterval. We hebben lang in de auto gezeten, dus we willen best even klimmen. Het is een beste klim, maar het uitzicht is het helemaal waard. 

  
We vervolgen onze tour weer met de auto en stoppen op mooie uitzichtpunten op de rotspartijen. Eigenlijk willen we nog wel een wandeling maken, dus we proberen een parkeerplaatsje te zoeken, maar het is echt heel druk! Gelukkig is er verderop nog een plekje te vinden. Het is tijd voor een ijsje en een wandeling naar de Swinging Bridge. Het is inmiddels ook lekker warm en Lobke en Marjolein besluiten niet over de brug het water over te gaan, maar gewoon erdoorheen. Het water is helder en lijkt niet zo diep. Wandelschoenen uit en hup, daar gaan ze! Bijna aan de overkant blijkt het water toch ietsje dieper dan gedacht, dus met een klein beetje natte billen bereiken ze de overkant. Wel lekker verkoelend! Het wandelpad loopt verder langs de rivier en heeft mooi uitzicht op de Half Dome. 

  
Na de wandeling gaan we weer op weg naar de volgende camping. Ook deze blijkt verder dan we volgens Google maps hadden berekend, en ook verder van Sequoia, waar we morgen heen willen. Hier moeten we wel even goed rekening houden bij de rest van onze trip. We weten even niet zo goed wat nu onze strategie moet worden. Als we morgen én naar Sequoia en dan door naar Death Valley willen vanaf onze camping wordt het wel erg krap. We besluiten toch naar onze camping te rijden. Wie weet zijn er in Sequoia Forest ook reuzebomen. Als we weer wat bereik hebben googelen we het, maar dit blijkt niet zo te zijn. We rijden op dat moment langs een camping en besluiten te kijken of er daar nog plek is. De locatie is ideaal, we zijn zo veel sneller in Sequoia en we hoeven nu niet meer door te rijden naar de volgende camping. We besluiten ervoor te gaan!

  
De camping is een self-service camping. Er is dus geen eigenaar aanwezig, maar er is ook werkelijk niemand op deze camping. We kiezen het allermooiste plekje aan een riviertje. Er hangt zelfs een touw om mee over het watertje te slingeren. Het begint al te schemeren, dus we zetten snel de tent op, zoeken brandhout voor een vuurtje en sluiten het gasstelletje aan. Terwijl Lobke en Marjolein pasta met saus en stukjes hamburger en worstjes koken op het gaspitje, pomp ik de luchtbedjes op. We eten bij het kampvuur, drinken nog een biertje en gaan dan de tent in. Morgen willen we weer veel doen, dus de wekker staat om kwart over vijf!

USA dag 6: Naar de Walmart met de huurauto om te kamperen in Cherry Lake

Vandaag slapen we een beetje uit, maar we zijn allemaal voor de wekker wakker. Nog even lekker douchen, want de volgende twee nachtjes slapen we op campings zonder stromend water. 
Terwijl de meisjes nog slapen zoek ik uit hoe Uber werkt. De taxi van het vliegveld naar het motel kostte 55 dollar. Dat moet toch goedkoper kunnen denk ik zo. Het is allemaal best simpel, dus we bestellen een Uber-taxi die ons naar het vliegveld brengt voor het ophalen van de huurauto. Onze Uberchauffeur is helemaal enthousiast over Uber, maar eigenlijk is hij overal enthousiast over. Hij geeft ons tips over wat we nog allemaal moeten doen en zien tijdens onze trip. Hij is zo druk met vertellen dat we hem even moeten helpen met de weg wijzen nadat hij de afslag mist. We moeten even zoeken naar het ophaalpunt van de huurauto en uiteindelijk gaan we maar gewoon via de shuttle vanaf het vliegveld. Omdat we zo vaak zijn fout gereden kost dit ritje uiteindelijk ook gewoon 55 dollar, ipv de 33 dollar die werd voorspeld. Maar.. het idee was leuk en we zijn weer een ervaring rijker 🙂
We krijgen een Jeep Cherokee als huurauto. Het is een mooie luxe auto, en nog best nieuw, hij heeft nog geen 10.000 mile op de teller. 

  
Nu kan onze roadtrip echt beginnen! We gooien de tassen in de achterbak. Op naar onze eerste camping in de buurt van Yosemite National park! Maar niet voordat we eerst een stop maken bij de Walmart want we moeten onze kampeerspullen nog kopen. De Walmart zelf is eigenlijk al een attractie. Het is super groot en ze hebben echt vanalles!! Gewapend met een volle kar met tentjes, luchtbedden, een pomp, stoeltjes en een gasstelletje komen we aan bij de kassa. Met passen en meten past alles in de auto, maar nu moeten we ook nog boodschappen doen voor de komende twee avonden. Ook de volgende kar wordt volgeladen. Koelboxen, eten en drinken, alles moet mee. Opvallend zijn alle grootverpakkingen en de enorme afdelingen met chips en snoep, in tegenstelling tot de verse groenteafdeling die letterlijk bestaat uit een kast die kleiner is dan mijn koelkast thuis. Ook hebben ze elektrische karretjes met een mandje voorop staan, waar de veel te dikke Amerikanen op kunnen rondrijden door de winkel, omdat ze te dik zijn om zelf fatsoenlijk te lopen. Echt bizar!

  
De boodschappen passen met veel moeite in de auto en we gaan opweg naar de camping. Helaas komen we al snel in de file, wat nogal saaaaai is. Het kost echt ontzettend veel tijd, maar ja, het kan niet anders. Gelukkig gaan we na ongeveer 1,5 uur file van de snelweg af en komen we op kleinere wegen door hele kleine minidorpjes. De weg gaat over in kleine slingerende bospaadjes langs de rand van een berg. Het uitzicht is heel erg mooi: een diep dal en bergen met overal bomen. We komen ook langs een gebied wat helemaal is afgebrand. Het moet echt een flinke brand zijn geweest want er is echt geen boom gespaard gebleven.

 
Als we op de camping aankomen lijkt het wel of we hier de enige zijn, naast de eigenaar van de camping. We rijden naar ons plaatsje toe en stoppen al het eten in de bearbox. Het schijnt dat de beren je autoruiten kunnen inslaan als ze eten zien of ruiken, dus we stoppen alles goed weg. Tijd om de tenten op te zetten en een vuurtje te maken. Omdat het al begint te schemeren helpt de ranger ons met het sprokkelen van wat hout. Binnen no-time is het vuur aan en staan de tenten. We barbecuen hamburgers en worstjes op de grill bij het vuur. Ze smaken super! We proosten met een welverdiend biertje op een goed vervolg van deze nu al toffe reis en als het vuurtje dooft, is het tijd voor ons eerste nachtje in onze tentjes op onze luchtbedjes.

USA dag 5: San Francisco – Alcatraz

“Goodmorning San Fransisco” klinkt door de speakers van mijn telefoon, een toepasselijke wekker voor vandaag. We hebben tickets geboekt voor Alcatraz en we moeten er al om negen uur zijn. We lopen richting Pier 33 en mogen direct aanschuiven in de rij voor de eerste boot. Het is maar goed dat we kaartjes hebben gereserveerd, want de eerstvolgende beschikbare tour is pas weer 7 juli (en het is nu 15 juni). We stappen op de boot en varen richting Alcatraz. 

    
Op Alcatraz nemen de Escape tour. Een ranger vertelt over alle ontsnappingspogingen die ooit op Alcatraz zijn gedaan. Het is toch nog best vaak gelukt om het water te bereiken, maar bij de meeste pogingen gaven de gevangen op toen ze een klein stukje door het koude water hadden gezwommen. Het is één iemand gelukt om zwemmend de overkant te bereiken. Hier kreeg hij echter een hartaanval van de kou en werd na een ziekenhuisbezoek weer teruggebracht naar zijn cel. Een ander bereikt de overkant per boot. Hij spaart maandenlang bij het wassen onderdelen van het uniform van het leger op en als hij het compleet heeft, trekt hij het aan en loopt hij zo mee de boot op. Echter neemt hij de boot naar het verkeerde eiland (legerbasis) en wordt vanaf hier weer direct teruggestuurd. 
Als de escape tour is afgelopen gaan we de audiotour doen. Deze is ingesproken door mannen die hier hebben gezeten of hier hebben gewerkt als gevangenbewaarders. Tenminste.. Als de instellingen op Engels staan, want in het Nederlands is het zoooo gaar! Misschien leuk voor kinderen, maar als volwassene moet je het apparaat echt op Engels laten zetten. 

   
We lopen door de cellenblokken en krijgen ondertussen verhalen te horen over wat hier allemaal is gebeurd. Ook wordt er vertelt over de meest beruchte ontsnappingspoging (van de film Escape from Alcatraz) en zien we daar de gaten die zijn hebben gegraven in de muur van hun cellen en de dummy hoofden die in de bedden lagen. 
Na de audiotour nemen we de boot weer terug naar San Fransisco en lopen daar een stuk langs de pier. We willen eigenlijk met de veerboot naar de overkant, maar dat blijkt niet bij onze BigBus tickets te zitten, en om nou 45 dollar te betalen voor een klein stukje varen zien we ook niet zo zitten. Dan nemen we de bus maar weer, een stukje richting Union Square. In de bus komen we Alexandria, de eerste live gids van gisteren, weer tegen die de rit aan elkaar kletst en het is zo leuk dat we het bijna zonde vinden om uit te stappen. Toch gaan we er bij Union Square weer uit. Hier lopen we even over het plein en gaan we op zoek naar een plekje voor de lunch. We vinden een echte American Diner (Loris’ Diner), met zwart witte tegeltjes, rood glimmende leren banken en een jukebox en een Cadillac ter decoratie. Hier eten we toepasselijk hotdogs en spaghetti with meatballs. Zelfs de muziek klopt. Eigenlijk mis ik alleen nog een Elvis en een Marilyn Monroe. Echt heel tof! 

   
We wandelen door richting China Town. Het ziet er leuk uit, maar de winkeltjes zijn weinig Chinees, vooral gewoon veel te dure souvenirs. In de meeste winkeltjes werken zelfs niet eens Chinezen! Gaaaar. Vanuit deze straat lopen we door naar Italian Street. Dit wijkje ziet er echt gezellig uit, met veel pubs, restaurantjes en geschilderde huisjes. We eten er een lekker Italiaans ijsje en lopen ondertussen door naar de Crooked Street. Het kronkelende stukje weg van Lombard Stree, waar ons hotel ook is. Het is een hele klim want we komen vanaf onderaf! Maar de klim is de moeite waard, want het is zo’n tof straatje. Het uitzicht naar alle kanten is heel mooi. Het staat er vol met toeristen die foto’s maken. Mensen denken echt dat ze totaal alleen op de wereld zijn als ze een foto gaan maken. Wij maken midden op het kruispunt een 360 graden panorama, dus toch nog een originele foto! De rest durft het niet aan.

   
Vanaf hier dalen we weer af richting de pier. We proberen weer wat perspectief foto’s te maken, maar met niet zoveel succes. We maken wel een toffe van een huis met een auto ervoor op een stijle weg, zodat het lijkt alsof de auto recht staat en de huizen scheef. We laten onze voetjes even uitrusten bij Jacks Bar The Cannery. Ze hebben hier 68 bieren op tap en live muziek. Het klinkt erg goed en het biertje smaakt echt fucking lekker na de lange dag wandelen. 
We hebben gereserveerd bij Rainforest Café, een restaurant in de stijl van de jungle, met bewegende dieren en om het half uur is er onweer, met lichtflitsen en een hoop oerwoudgeluiden. Het is waarschijnlijk meer voor kinderen bedoeld, maar wij vermaken ons ook prima! Het eten is wel stiksterves duur in verhouding. Maar ach, je leeft maar één keer hè!
We gaan weer lopen richting huis en kijken of er nog Geocaches op onze route liggen. Het blijkt dat we er vandaag al langs een aantal zijn gelopen, en zelfs bij eentje bijna een kwartier hebben stilgestaan toen we onze perspectieffotos probeerden te maken. We pakken er twee die op de route liggen. Eindelijk mijn tweehonderdste Geocache gevonden! Tijd om terug naar het motel te gaan, om weer helemaal bij te komen van onze San Francisco avonturen.

USA dag 4: Op naar San Fransisco

We liggen pas net op bed maar de wekker gaat alweer. Over een half uurtje zou de taxi komen, maar plotseling staat deze meer dan een kwartier te vroeg voor de deur. Als we boven komen is de rest nog aan het feesten. We nemen afscheid en worden door de taxi naar het vliegveld gebracht. Op naar San Francisco!
Eenmaal aangekomen blijkt de koffer van Lobke kapot te zijn. Niemand op het vliegveld wil ons helpen, dus na drie kwartier nemen we maar een taxi naar ons Motel op Lombardstreet, waar we veel te vroeg aankomen om in te checken, maar gelukkig al onze kamer in kunnen, omdat deze toevallig als eerste is schoongemaakt. Ze krijgen ook nog eens de koffer van Lobke open, dus das helemaal mooi!
We gooien de spullen naar binnen en lopen naar Fishermans Warf. Daar kijken we wat rond en brunchen we bij een foodtruck waar ik een dikke burger met ei en bacon bestel. Super vet, maar wel lekker. Krijg uhm alleen niet op. Lobke en Marjolein hebben geen enkel probleem met hun breakfast burrito en burger. Wat doe ik fout?
Anyway, we kopen kaarten voor de Bigbus, een Hop-on Hop-Off waarmee we twee dagen door de stad kunnen touren. We krijgen oordopjes waarmee we uitleg krijgen over de stad, maar we staan helaas super vaak in de file omdat die gekke Amerikanen gewoon echt niet kunnen rijden. Het lijkt Frankrijk wel!
Als we in de buurt komen van de Golden Gate brug begint het nogal hard te waaien. Het wordt super koud op het bovendek, maar naar beneden gaan is voor watjes, dus dan maar bevriezen. De brug staat er niet zo mooi bij als op sommige foto’s op internet. Hij probeert zich een beetje te verstoppen in de mist, maar is nog wel zichtbaar. Aan de andere kant van de brug stappen we uit om foto’s te maken en breekt het zonnetje toch wel een beetje door. 

    

 

We doen een poging tot een grappige perspectief foto met de brug, maar die mislukt totaal. Opeens komt er een local uit San Fran aangelopen die ons allemaal toffe foto plekjes en perspectief trucjes laat zien en doen. Hij wil absoluut geen fooi aannemen. Hij vindt het gewoon leuk om mensen een leuke tijd te laten hebben. Super tof!

    
We lopen de brug op tot de helft en genieten van het mooie uitzicht. Tijd om terug te gaan naar de Big Bus, because “We like BigBus and we can not lie!”. Deze keer hoeven we de oordopjes niet in want we hebben een live speaker op het dek. Toch een stuk leuker en spontaner zo! Alexandria babbelt de tour bij elkaar en heeft veel leuke feitjes over de stad.
Het is nog steeds behoorlijk koud rond de brug, maar als we het centrum weer naderen wordt de temperatuur weer helemaal goed. Het zonnetje is helemaal doorgebroken! Echt bizar zulke temperatuurverschillen op 10 minuten afstand.
We stappen uit bij de laatste halte op Fishermans Warf en lopen pier 39 op. Hier zijn allemaal winkeltjes en attracties. We eten samen een grote bucket met mini donuts. Daarna spelen we een potje 7D Zombies. Een soort korte 3D film, met trillende stoelen, waarbij je moet schieten met een pistool op zombies die in de 3D film op je af komen rennen. Er worden stiekem actie foto’s genomen tijdens het spel. Marjolein eindigt de warming-up als laatste en dit wordt groot uitgelicht op het scherm. Auw! Maar tijdens de echte ronde wordt ze vijfde terwijl Lobke en ik op de 9e en 10e plaats eindigen. Ik heb gewoon stiekem een gamer als vriendinnetje! Nice! :-D. Daarna duiken we nog met z’n drieën een fotohokje in om onze herinneringen aan San Fransisco vast te leggen. We zijn niet echt handig met die foto’s, maar het resultaat is hilarisch.
Daarna is het tijd om een bezoekje te brengen aan de zeeleeuwen die hier op de pier liggen. Tijdens onze vakantie in Afrika zijn wij ook zeeleeuwen tegengekomen en deze stonken vreselijk. Hier valt het gelukkig mee en het is erg leuk om ze te zien! Het zijn er alleen wel wat weinig.

  
Ondertussen hebben we wel weer een beetje trek en we besluiten te eten bij de In N Out, een hamburgerketen die Marij ons heeft aangeraden. Het assortiment is beperkt (hamburger, dubbele hamburger of een cheeseburger), maar het smaakt goed en vooral de huisgemaakte frietjes zijn lekker. 
We hebben nog een klein uurtje over voordat onze avondrit met de BigBus start. We lopen nog een rondje over Fishermans Warf en besluiten ons te laten karikaturen door een lokale kunstenaar. Om en om gaan we zitten en hij voegt ons samen op 1 tekening. Om ons aan het lachen te maken tijdens het schetsen, vertelt hij ons allemaal flauwe moppen. Het resultaat is erg leuk, weer een tof souveniertje als aandenken aan de reis.
We gaan richting de BigBus, maar inmiddels zijn alle stoelen boven al bezet in de eerste bus. Dan maar een half uurtje wachten voor de volgende ronde. We bemachtigen een goede plaats en de tour begint. Het is helaas nog niet donker, dus een groot deel van de route is ongeveer gelijk aan overdag. Er is nu echter wel weer een live gids aan boord die ons weer op wat leuke dingen wijst. We maken een stopje op een mooi uitzichtpunt bij de golden gate bridge. Het is erg mooi, maar het is wel heeeel erg koud. Het waait hard en het zonnetje is inmiddels helemaal verdwenen. We rijden helemaal naar de andere kant van de stad en gaan we over de andere brug (het jaloerse broertje van de golden gate bridge, omdat de toeristen niet voor hem komen) en komen we bij een mooi punt om terug over het water de skyline van de stad te zien. De tocht over de brug is leuk, maar we vriezen zowat vast aan de bankjes. Het uitzicht is wel gaaf, al is het jammer dat het nog steeds niet helemaal donker is. We kopen bij de stop snel een warme chocomel om op te warmen en als we bij de bus terugkomen zijn inmiddels de lampjes in de stad aangegaan. Toch maar goed dat we een bus later hebben, nu pakken we dit toch nog even mee! De bus maakt de tour af en we wandelen terug naar het hotel. We zijn alledrie best moe van de lange dag en slapen al snel. Morgen weer op tijd op voor een nieuwe dag in San Fransisco!

USA dag 3: Lost Lake & Missisippistreet 

Er wordt geklopt op de deur. Marij is klaar met douchen, dus ik ben aan de beurt.Het moet een beetje snel, want we gaan vandaag met Marij, Andrew en nog een paar Amerikaanse vrienden van hun naar Lost Lake, vlakbij die gigantische besneeuwde berg. Het is anderhalf uur rijden, maar we gaan eerst nog even langs de favoriete ontbijttruck van Andrew, waar we weer genieten van een typische, grote, machtige sandwich.

  
Continue reading USA dag 3: Lost Lake & Missisippistreet 

USA Dag 1: Op naar Portland, op naar Amerika!

Ik ga gewoon echt! Ik ga naar Amerika!

Al toen ik 15 jaar oud was droomde ik van een vakantie aan de West-kust van de Verenigde States. Van mijn Kruidvat bijbaantje-minimumloon wilde ik de reis gaan boeken om rond te cruisen naar Las Vegas en de Grand Canyon, tot ik de prijzen van een vliegticket zag. Van die 60 euro per maand zou dat niet gaan lukken. Nu, 10 jaar later, met een iets beter salaris, gaat het dan toch echt gebeuren. Wat begon met een bezoekje aan Marij, die stage loopt in Portland (Oregon), is uitgegroeid tot een heuse kampeerreis door Amerika, samen met Lobke en Marjolein.

Continue reading USA Dag 1: Op naar Portland, op naar Amerika!

Geocache “De Ketel” op Schiermonnikoog

Na twee dagen regen was het gisteren, op Koningsdag, eindelijk weer lekker weer. We besloten een boot later te nemen en toch de mega afgelegen cache “De Ketel” (GC2JT62) te gaan pakken. De enige cache die we, samen met de zeer moeilijke nachtcache, links hadden laten liggen op Schiermonnikoog.

Om bij de cache te komen moeten we eerst een wandeling over het strand maken van 7 kilometer. Nadat we Strandpaviljoen De Marij voorbij zijn hebben we nog 3,7 kilometer te gaan. We komen helemaal niemand tegen. We zijn letterlijk de enige op dit stuk strand. Het is als of we op een andere wereld beland zijn! Op een verdwaald net en een hoop aangespoelde kwallen na, zien we alleen zand, duinen en water. Heerlijk rustgevend en super mooi.

Continue reading Geocache “De Ketel” op Schiermonnikoog

Geocachen in Meijendel: De Wassenaarder Wandeling Trail

Een aantal weken terug zag ik op de Geocachers Nederland Facebookgroep een bericht van iemand die de Wassenaarder Wandeling had gelopen. Zijn bericht was erg positief en de reacties daar onder nog positiever. Ik heb nog nooit een trail gedaan, maar dit klonk erg goed! Ik appte Marjolein en zette de trail op de agenda, want deze moest ik doen!

Ik keek er al weken naar uit en vandaag is het eindelijk zo ver. Ik heb echt zin in deze trail. Na een facebookreactie van de CO (cache-owner) Erwin Vosse met de tip om de route van 30 naar 1 te lopen, startte we, na een autoritje van 45 minuten, dus bij nummertje 30. Dit is direct mijn honderdste cache! Mooie Geocache-mijlpaal! Dat er nog vele mogen volgen.

Het begin van de wandeling lopen we over smalle zandpaadjes naar boven, tussen de bomen en struiken door. Niet veel later veranderd het landschap naar grote duinen met los zand. Het zonnetje schijnt en de tempratuur is goed. De caches zijn gemakkelijk te vinden en we komen niemand tegen. Zijn we vandaag de enige in dit natuurgebied?

Terwijl we over het pad lopen horen we af en toe wat rennen in de bosjes. Plotseling staan we oog in oog in met een minidinosaurus. De Lacerta agilis kijkt ons uitdagend aan. Ik pak mijn gereedschap en probeer te schieten, maar tevergeefs. De zandhagedis laat zich niet fotograferen.

We lopen verder en pakken niet altijd even logische paden. Soms lijkt een zandpad de snelste route te zijn, maar blijkt later dat het een behoorlijk eind om is. We komen inmiddels af en toe wat mensen tegen. We zijn blijkbaar toch niet de enige te zijn. Iedereen is lekker vrolijk.

Na vijf caches lopen we een stukje om naar Trollendael. Een cache die niet bij de wandeling hoort. Daar komen we twee andere Geocachers tegen (Team HaZu en nog iemand waarvan ik de naam vergeten ben). Zij lopen de route andersom (wel van 1 naar 30) en bevestigen de Facebook berichten dat 2 caches missen. We hebben nog een hoop te gaan, dus na het loggen van wat trackables vervolgen we ons pad. Verder met de Wassenaarder Wandeling. Op naar nummertje 24. We lopen weer totaal verkeerd en dus een heel stuk om. Ik weet niet wat het vandaag is, maar iedere keer als we denken een korte weg te nemen, moeten we weer een takke eind omlopen. Maar goed, geen probleem! Het is een mooie omgeving, het zonnetje schijnt lekker, de meegenomen stroopkoeken smaken goed. Helemaal perfect!

Wanneer we aankomen bij nummertje 21 moeten we even zoeken. Op dit uitkijkpunt, waar het uitzicht echt fantastisch is, ligt te cache op een andere manier verstopt dan de rest. Wanneer we op het punt staan om de cache te loggen als DNF (Did Not Find) krijgt Marjolein een ingeving en besluit vervolgens wat te porren in het zand met een stokkie. Taaaadaaaaa! Daar istie dan. Check!

Na een korte pauze gaan we weer verder. Zonder veel moeite loggen we de ene na de andere cache. Na een paar uur komen we bij nummertje 12. De cache die volgens de Geocachers die we eerder tegen kwamen weg zou zijn. Omdat dit ook een uitkijkpunt is, leek het me aannemelijk dat ook deze cache niet is verstopt zoals de rest, maar dat we bij deze Cache wat lager bij de grond moeten kijken en ja hoor! Daar istie! Wat fijn!

Het landschap is inmiddels al meerdere keren veranderd. Wat een prachtige route tot nu toe. We moeten nu alleen wel een beetje vaart maken. We zijn al bijna 4,5 uur onderweg en de verkeerde routes hebben ons behoorlijk wat tijd gekost. Toch pakken we nog twee caches mee die niet bij de Wassenaarder Wandeling horen. Een Ander Zichtpunt, welke wel van hetzelfde CO-team is en KijkWand Meyendel, waar we een hele vette munitiekist vonden.

We zoeken erg lang bij nummertje 8. Het is weer een uitkijkpunt, dus de cache zal wel weer op een andere manier verstopt zijn. Helaas kunnen we de cache echt niet vinden en moeten we deze loggen als een DNF. De caches daarna vinden we redelijk snel. Om 16:39 komen we aan bij de laatste cache, nummertje 1. We did it! Na 5 uur en 10 minuten loggen we de laatste cache van de Wassenaarder Wandeling.

Wat een fantastisch omgeving, wat een super goed verzorgde Geocache trail. Bedankt cachebeheerders van TeamWassenaar voor deze geweldige tour!

2015-04-18 16.35.08 2015-04-18 16.20.59 2015-04-18 16.33.45 2015-04-18 16.15.58 2015-04-18 15.11.09 2015-04-18 15.11.05 2015-04-18 14.33.39 2015-04-18 14.33.52 2015-04-18 14.37.40 2015-04-18 14.46.22 2015-04-18 14.37.33 2015-04-18 14.48.01 2015-04-18 15.02.04 2015-04-18 14.22.44 2015-04-18 13.13.07 2015-04-18 13.46.37 2015-04-18 13.03.06 2015-04-18 12.05.20 2015-04-18 12.02.47 2015-04-18 12.01.59 2015-04-18 12.00.54 2015-04-18 12.00.51 2015-04-18 11.53.21 2015-04-18 11.51.24 2015-04-18 11.49.41 2015-04-18 11.45.47 2015-04-18 11.44.19 2015-04-18 11.39.48 2015-04-18 11.29.35 2015-04-18 11.33.20 2015-04-18 11.29.24

Bijzonder weekend (1/2): S.S. Rotterdam, Acda & De Munnik en nHow

Een paar weken geleden kon ik plotseling kaartjes kopen voor Acda & De Munnik nadat het vorig jaar niet was gelukt omdat de kaartjes toen razendsnel uitverkocht waren. De theatervoorstelling is precies op de avond dat ik samen met Marjolein ga overnachten op het stoomschip de SS Rotterdam, waarvoor ik spotgoedkoop kon boeken vanwege de Rotterdamse Hotelnacht, dus nu hadden we gelijk een super leuk avondprogramma. Sindsdien telde ik de dagen af tot dit weekend.

Continue reading Bijzonder weekend (1/2): S.S. Rotterdam, Acda & De Munnik en nHow

Dag 24: Einde van de reis, als we naar huis kunnen tenminste..

We vliegen nog wanneer ik wakker word. De lichten zijn nog niet aan en een groot deel van de medepassagiers slaapt nog. Ik heb genoeg geslapen en ben klaar wakker, dus zet ik maar een filmpje op. Ik weet niet of het aan het tijdstip ligt, maar de comedy-film A Million Ways to Die in the West, valt nogal tegen. Ik vind de grapjes nogal flauw en het acteerwerk niet zo goed. Wanneer Marjolein wordt wakker geschud door haar buurvrouw omdat die blijkbaar al een tijdje naar de wc moet, kan de film dan ook direct uit. Niet zo erg dat ik die film heb gemist in de bios eerder dit jaar.
Continue reading Dag 24: Einde van de reis, als we naar huis kunnen tenminste..

Dag 23: Victoria Watervallen – Terugreis

Voor de laatste keer word ik wakker in een tentje. Wederom vroeg, net zoals de afgelopen 22 dagen, want we hebben nog één dingetje dat we moeten doen voordat we naar het vliegveld vertrekken. We hebben de afgelopen dagen zoveel activiteiten gedaan, dat Marjolein en ik nog niet eens tijd hebben gehad om de watervallen te bekijken, terwijl je die, als je in het stadje Victoria Falls verblijft, natuurlijk niet kan skippen.
Continue reading Dag 23: Victoria Watervallen – Terugreis

Dag 22: Actieve dag; raften, alcohol cruise, trommelen en dansen

Vroeg op, want we gaan raften. Ondanks dat dit een wat luxere camping zou moeten zijn, is het water van de douches hier ijskoud. Misschien niet zo heel erg, want het water waarin we gaan raften zal straks niet veel warmer zijn.

Terwijl Marjolein geld aan het pinnen is in het dorp, hangt Tineke met de hulp van een aantal anderen slingers op, want Marjolein is vandaag jarig. Wanneer ze terug komt verschijnt er een grote lach op haar gezicht en die blijft zelfs staan wanneer we ontzettend vals Happy Birthday voor haar zingen. Erg knap en leuk om te zien dat ze er zo blij mee is!
Continue reading Dag 22: Actieve dag; raften, alcohol cruise, trommelen en dansen

Dag 21: Victoria Falls: Bungeejump!

We beginnen vandaag heel vroeg met een Game Drive. Iedereen gaat mee met deze optionele activiteit, dus we hebben een hele truck voor onszelf.
Het is overigens niet onze eigen truck, maar een open Safaritruck zodat we betere foto’s kunnen maken. Toch ben ik een beetje sceptisch over deze game drive. Wat gaan we nu nog zien wat we nog niet eerder gezien hebben? Wordt het niet een herhaling van wat we in Etosha bijna 3 dagen lang hebben gedaan?
Continue reading Dag 21: Victoria Falls: Bungeejump!

Dag 20: Bootsafari – Kasane

Pas één keer ben ik deze trip vroeger opgestaan dan nu. Het is kwart over 4, tijd om te douchen en de tent neer te halen. We moeten vandaag zo vroeg op omdat we vanmiddag een bootsafari gaan doen in Kasane. We willen als eerste groep aanwezig zijn omdat je anders kans hebt dat je niet meer mee kan of in het midden moet zitten. We gaan dan ook lunchen in de truck en zullen vrijwel constant rijden tot ongeveer 14:30. Ik ben het lange rijden inmiddels allang gewend, dus heel erg is dat niet. Kom maar op met dat ritje!
Continue reading Dag 20: Bootsafari – Kasane

Dag 19: Terug naar de bewoonde wereld

Ik hoor een hoop herrie van buiten mijn tent komen. De Bayei-mannen en vrouwen zijn alweer druk bezig met onze afwas, het afbreken van hun minitentjes en het opruimen van het vuur. Ik zie dat ik nog een uur heb voor we weggaan en aangezien ik toch weer niet kan douchen slaap ik nog maar even verder. Door de mobiele opladers die ik heb meegenomen kan mijn iPhone na 3 dagen toch gewoon als wekker fungeren. Een half uurtje later klinkt Wolter Kroes dan ook luid over het eilandje met “Wat een een heerlijke dag”. Goede morgen lieve mensen!
Continue reading Dag 19: Terug naar de bewoonde wereld

Dag 18: Delta Wandelsafari en Nijlpaardencruise

Ik word wakker en zie de Bayei-stam in een cirkel voor m’n tent zitten met het kampvuur alweer lekker aan het fikken. De lange broek gaat weer aan, m’n donkere t-shirt komt uit de rugzak en een beker rivierwater gaat over m’n kop. Klaar voor de wandelexpeditie.

We lopen vandaag in dezelfde groep, met dezelfde gids als gisteren. De wat oudere Ineke staat alweer klaar met de wandelstokken in de handen en haar gezellige dochter Esther ernaast. Marjolein heeft er zin in en Tineke voelt zich net als gisteren nog steeds niet helemaal lekker, maar ook zij is er klaar voor.

Continue reading Dag 18: Delta Wandelsafari en Nijlpaardencruise

Dag 17: Wild kamperen in Okavango Delta

Wakker worden in een bed. Dat voelt alweer als eeuwen geleden, terwijl dat eigenlijk wel mee valt want ik sliep in Swakopmund nog in een stapelbedje. Neemt niet weg dat het niet lekker is hoor. Goed wakker worden zo!

We gaan de aankomende twee nachten wildkamperen in de Okavango Delta en ik mag alleen een rugzak meenemen met “essential stuff”. Een lange broek voor wandelexcursies, een handdoek, slaapzak, 2 shirts en boxershorts, zwembroek, tandenborstel en 20 liter water voor Marjolein, Tineke en mezelf. That should do it!

Continue reading Dag 17: Wild kamperen in Okavango Delta

Dag 15: 700km rijden

Vandaag wordt een laaaange dag. We gaan 700km rijden om in de buurt te komen van Okavango Delta en ik denk eigenlijk niet dat ik vandaag veel bijzondere dingen ga meemaken. Maar wat me wel opvalt is dat ik steeds meer gewend begin te raken aan alles. Ik kan de tent inmiddels in m’n eentje opzetten en afbouwen en ook in het vouwen van mijn tent ben ik inmiddels best goed. Waar ik voorheen al ontzettend veel moeite moest doen om mijn tent neer te halen in m’n eentje, doe ik dat nu als een speer. Ik ben vandaag zelfs zo snel klaar dat ik nog 3 andere mensen help om hun tent af te bouwen.

Continue reading Dag 15: 700km rijden

Dag 12: Etosha – Één van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien

Ook vandaag moet ik vroeg opstaan, maar maar deze keer niet een uur van te voren, want ik kan toch niet douchen omdat er op onze camping geen water is. We hebben een druk schema in de ochtend, omdat we op tijd in Etosha moeten zijn. Het grootste National Park van Namibië, waar we enorm veel wilde dieren zullen gaan zien.

Continue reading Dag 12: Etosha – Één van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien

Dag 11: Springen of niet?

Om 05:00 gaat de wekker. We gaan pas om 06:00 eten maar we hebben gisteren gemerkt dat wanneer anderen douchen, je niet altijd zeker bent van warm water. Ik wil dus graag de eerste zijn, want ik heb een douche echt nodig als ik op sta. Er stroomt in ieder geval warm water uit de douche. Dat begint goed! Alles past weer in m’n tas. Nice! Nu nog hopen op weinig bewolking en wind. Het is nu nog donker dus ik kan het nog niet zien, maar onze reisleidster Laurine is nog niet gebeld door het paracentrum, dus grote kans dat het nu wel gaat lukken.
Continue reading Dag 11: Springen of niet?

Dag 10: Winderig Swakopmund

Wakker worden in een echt bed en onder een deken. Geen tent aftuigen en geen matras naar de truck slepen. Best wel weer even lekker!

We reizen met maar liefst 8 mensen van de groep in het busje van Ground Rush Adventures, de skydiveclub, naar het manifest waar we onze verklaringen moeten tekenen en aan kunnen geven of we de sprong gefilmd willen hebben. Ik besluit om toch een tandemsprong te gaan doen in plaats van zelf springen, om zo toch een beetje hetzelfde te beleven als de rest van de groep, langer in de lucht te zijn en weer eens een vrije val te maken.

Continue reading Dag 10: Winderig Swakopmund

Dag 9: Aankomst in Swakopmund

Wanneer ik ga slapen maak ik een kleine inschattingsfout. Ik heb het warm, dus kies ik ervoor de lakenzak te pakken in plaats van de slaapzak. En aangezien ik het dan nog steeds warm heb, gooi ik ook de ramen maar open. Een paar uur later word ik trillend van de kou wakker. Het is inmiddels ijskoud, dus de ramen gaan dicht maar ik heb echt geen zin om m’n lakenzak om te wisselen voor de slaapzak. Dan maar warm blijven met vuile kleding. Kamperen in Afrika. YOLO!

Continue reading Dag 9: Aankomst in Swakopmund

Dag 8: Dune 45, Deadvlei en Sesriem Canyon

De dag begint niet lekker. Rond 4 uur ‘s nachts waait m’n tent, waar ik op dat moment lig te pitten, om door de harde wind. De rechter kant van m’n tent is volledig over me heen gevallen en het blijft maar waaien. Ik heb geen zin om m’n tent extra vast te maken, dus ik verplaats al mijn bagage en tassen naar de rechter kant zodat die het verder omwaaien van m’n tent tegen houden. Ik ga met m’n hoofd de andere kant op liggen, want ook de achterkant waait in. Op die manier lukt het eigenlijk nog wel om weer te gaan slapen.

Continue reading Dag 8: Dune 45, Deadvlei en Sesriem Canyon

Dag 7: Heel veel rijden

Zoals eigenlijk iedere dag, gaat ook vandaag de wekker weer erg vroeg. Ik zou zo graag één keertje weer even uit willen slapen, maar dat zit er deze reis niet in denk ik. Met tegenzin strompel ik door het zand naar de douche. Gisteren barstte het van de insecten bij de toiletten, dus waarschijnlijk zal het nu niet heel anders zijn. Ik inspecteer de douche grondig en tot mijn verbazing zitten er helemaal geen vliegen of grote insecten in de douche.
Ik zet de douche aan en warm water stroomt uit de douchekop. Helemaal goed! Terwijl ik rustig sta te douchen valt me op dat het water niet zo goed wegloopt en dan zie ik plotseling een grote, bruut uitziende kever vlak naast m’n voeten spartelen. Omdat ik niet weet of die beesten kunnen bijten of steken, doe ik maar snel de douche uit om vervolgens terug te gaan om m’n tent weer op te ruimen, wat helaas niet helemaal lekker gaat. Wanneer ik eindelijk klaar ben blijkt de tent niet in de tas te passen, wat inhoudt dat ik alles opnieuw moet doen. Begint lekker hoor!
Continue reading Dag 7: Heel veel rijden

Dag 6: Tot ziens Zuid Afrika, hallo Namibië!

Gelukkig begint de dag vandaag iets later dan gisteren. Helaas had ik mijn back-up wekker op m’n horloge niet uitgezet waardoor ik alsnog om 10 voor 5 wakker werd, maar gelukkig kon ik weer slapen. Ik hoef vandaag namelijk “pas” om half 7 op te staan. Na het ontbijt stappen we direct in een truck om ongeveer 10 kilometer te gaan kanoën over de Orange River. Dit is een optionele activiteit waar maar de helft aan mee doet en ik heb er zin in!
Continue reading Dag 6: Tot ziens Zuid Afrika, hallo Namibië!